686- همین نزدیکی

دیروز در مراسم ترحیم یکی از آشنایان شرکت کردم. جمع زیادی از اقوام و آشنایان را دیدم که سال‌ها بود چهره‌ی آنها را ندیده بودم. کودکان دیروز و جوانان امروز، فضای همیشه مرموز غروب آرامگاه ... دخترم فکر می‌کرد به یک پارک بزرگ و سرسبز آمده و با خوشحالی راه می‌رفت و کاج جمع می‌کرد.

با پسردایی صحبت می‌کردیم که هدف از این مراسم، در اصل تنبیه و عبرت زندگان است، ولی کو کسی که عبرت بگیرد و یادش بیاید در چشم‌برهم‌زدنی ممکن است چشم از این دنیا ببندیم؟

 

  
نویسنده : علی ; ساعت ٧:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/٦/٤
تگ ها : مرگ ، زندگی


684- جوجه‌ماشینی

دارم در پیاده‌رو راه می‌روم. فروشنده‌ای جوجه‌مرغ‌های کوچک ماشینی را در جعبه‌ای ریخته و می‌فروشد. حس می‌کنم که دیگر مانند زمان کودکی از دیدن این جوجه‌ها ذوق نمی‌کنم، بلکه بیشتر متاسف و متاثر هستم. از حرص و آزمندی ما انسان‌ها که باعث شده جوجه‌ی ماشینی به دنیا بیاید، از این که این جوجه‌ها مادر ندارند و هیچوقت زیر پر و بال گرم مرغی آرام نخواهند گرفت... از وقتی پدر شده‌ام، شاید بیشتر از پیش، دلم برای تمام خردسالان عالم به شکل دیگری می‌سوزد. فرق نمی‌کند انسان باشند، جوجه‌مرغ باشند، بچه‌گربه باشند یا گوساله و بره. جوجه‌ی بی‌مادر که می‌بینم یاد دخترک خودم می‌افتم، چه برسد به آن که یک کودک کار یا یک طفل بی‌سرپرست یا بدسرپرست یا جنگ‌زده و بحران‌زده ببینم.

دلم برای کودکان بی‌پناه عالم می‌سوزد. برای مادران تنها یا بدسرپرست هم که از زندگی چیزی نمی‌فهمند و ذره‌ذره برای عزیزان خود آب می‌شوند، برای پدرانی که وقتی به خانه می‌رسند از خستگی رمق نوازش کودک خود را ندارند و بی‌چیزی، آنها را شرمنده‌ی خانواده‌شان می‌کند هم دلم می‌سوزد.

مشکل اینجاست که می‌دانم به‌تنهایی نمی‌توان مشکل‌گشای همه بود. می‌دانم که دل‌سوزی خشک و خالی هم دردی دوا نمی‌کند، ولی چه می‌شود کرد؟ یکی از کارکردهای دل، احتمالا همین سوختن است.

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱:٢۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/٥/۱٥


682- مقایسه

بعد از دو هفته، خانه‌ی جدید تقریبا مرتب شده و قابلیت مهمان‌پذیری هم دارد!

دبی که بودیم، در آن گرما نمی‌شد به‌راحتی با پای پیاده برای خرید بیرون رفت. اما تعداد بسیار زیاد مراکز خرید پیشرفته و تروتمیز و لذت رانندگی با خودروهای خوب در خیابان‌های خوب با فرهنگ رانندگی بسیار خوب، این نقیصه را جبران می‌کرد.

وقتی به ایران برگشتم و برای زندگی به شیراز رفتیم، خانه‌مان  غرب شیراز بود و بازار شیراز در شرق. هربار که نیاز به خریدی از بازار داشتم عزا می‌گرفتم. نصف روز صرف رفت و برگشت می‌شد. جای پارک اصلا پیدا نمیشد و فرهنگ رانندگی نامناسب این شهر،  واقعا آزارم می‌داد.

خانه‌ی جدیدمان در شهرکرد، در قلب شهر است. جایی که با 5 دقیقه پیاده‌روی، همه‌چیز در دسترس است. نانوایی، لوازم خانگی، کفاشی، تعمیراتی، لوازم برقی، نجاری، آهنگری، آرایشی بهداشتی، سبزی‌فروشی، میوه‌فروشی، بانک، پارک ... برای من که هیچ علاقه‌ای به رانندگی در داخل شهر ندارم، نعمت بزرگی است. در وقت و هزینه هم صرفه‌جویی زیادی می‌شود. ضمن اینکه دسترسی خوبی به موادغذایی طبیعی تازه و غیرکارخانه ای (گوشت، تخم مرغ، عسل، لبنیات، آب چشمه و ...) داریم.

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱٢:۳۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/٥/٧


681- فصلی تازه

بعد از دوماه زندگی پادرهوا بالاخره صاحبخانه پول رهن ما را جور کرد و پس داد. وسایل را از شیراز بار زدیم و آوردیم شهرکرد. شروع فصلی تازه در زندگی. دوروبر آوینا شلوغ است و این خیلی خوشحالش می‌کند. همین برای ما کافی است.

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/٤/٢٠


673- مرگ و زندگی

صبح یک روز در تابستان 1373، زمانی که هجده‌سالم بود و مدتی از اعلام نتایج کنکور گذشته بود از خواب صبح‌گاهی بیدار شدم. یادم آمد که باید تا چند هفته‌ی دیگر عازم تهران شوم و در دانشگاه علم و صنعت، دوران دانشجویی را آغاز کنم. در همان لحظات، حرکت ملایمی شبیه راه‌رفتن مورچه یا مگس روی گردنم حس کردم. دستم را بالا بردم و ضربه‌ای روی گردنم زدم که آن مگس بپرد.

در مقابل چشمان وحشت‌زده‌ام، یک عقرب کوچک از روی گردنم به زمین افتاد! خواب کاملا از سرم پرید. عقرب روی گردن من! اگر می‌دانستم امکان نداشت به این راحتی ضربه‌ای به او بزنم. اگر نیش زده بود چه می‌شد؟ همین‌قدر یادم هست که عقرب به سمت ایوان خانه دوید و درست یادم نیست که آیا دنبالش کردیم و زنده ماند یا نه؟

لحظاتی از این دست، معمولا صرف مهم‌ترین پرسش‌های بشری می‌شوند. پرسش‌هایی که مستقیما به زندگی/مرگ بستگی دارند. اینکه فکر کنی ممکن بود نباشی ولی هستی. فلسفه‌ی حیات، حقیقتا مساله‌ی اندیشه‌سوز و زندگی‌سازی است. می‌ارزد که هرازچندگاهی، تاملی بر زندگی خود داشته باشیم و بدانیم چه‌کاره هستیم و کجای کاریم. در این چند روز دنیا می‌خواهیم چه کنیم و عمر ارزشمند خودمان را صرف چه کارهایی می‌کنیم. 

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱٢:۱٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/٢/۱٠
تگ ها : مرگ ، زندگی ، خاطره


662- ده‌سالگی

ده سال پیش، در همین روز، در همین لحظات، ... به عقد یکدیگر درآمدیم.

خدایم را به خاطر ده سال «زندگی» «مشترک» شاکرم.

  
نویسنده : علی ; ساعت ٤:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۱۱/۱


629- زندگی و کار در دبی

تقریبا هرماه چند ایمیل از ایرانیانی دریافت می‌کنم که قصد مهاجرت و زندگی در دبی دارند. راستش وقت نمی‌کنم دائما به همه ایمیل‌ها جواب بدهم. بنابراین این یادداشت زیر را می‌نویسم که به شکلی به همه جواب داده باشم:

1- من دیگر ساکن دبی نیستم، بلکه یک و نیم سال است به ایران برگشته‌ام. بنابراین نمی‌توانم در دبی برای شما کاری انجام بدهم.

2- دبی برای کسانی که بین 30 تا 10 سال گذشته به آنجا مهاجرت کردند، سکوی پرتاب بسیار خوبی بود. ولی در ده سال گذشته، به نسبت پیشرفت فراوان این شهر از جنبه‌های گوناگون و سرازیرشدن سرمایه از کشورهای مختلف، طبیعتا تورم و هزینه‌ها بالاتر رفته، انتخاب مهاجران متخصص و پولدار گزینشی‌تر شده و شرایط اقتصادی زندگی در آن سخت‌تر شده. بنابراین دوستانه و صادقانه، کسی را تشویق به رفتن به دبی در شرایط فعلی نمی‌کنم.

3- در اواخر عمر دولت دهم به دلیل سیاست‌های خارجی کشور ما و همچنین فشار فراوان غرب و امریکا بر کشور امارات، زندگی برای دارندگان گذرنامه‌ی ایران بسیار سخت‌تر شد. کار به جایی رسید که زمانی که من در حال ترک دبی بودم حتا برخی دوستانم قادر به بازکردن حساب بانکی هم نبودند. کوچکترین نقل و انتقالات مالی شرکت‌های ایرانی به کشورهای مختلف دنیا هم رصد می‌شد و بعضا جلو آن گرفته میشد.

4- در دبی معمولا هیچ شرکتی یک ایرانی را استخدام نمی‌کند (ساده‌ترین دلیلش این است که تضمینی ندارد ویزا دربیاید.) بنابراین برای داشتن ویزا یا باید خودتان شرکت تاسیس کنید (که مستلزم داشتن چندصدمیلیون تومان پول است)، یا خانه بخرید (که کاملا اشتباه است و افراد زیادی را به زمین زده است)، یا شریک لایسنس یک شرکت بشوید (که قانونا با چنین ویزایی نمی‌توانید کار کنید و امکان کلاهبرداری از شما به این روش زیاد است) یا دانشجو شوید (که هم هزینه‌اش بسیار زیاد است و هم برای کار دچار مشکلاتی خواهید بود.)

5- رقبای اصلی شما برای کار، هندی‌ها هستند. بسیار مطیع‌تر، کم‌توقع‌تر، کم‌هزینه‌تر و بی‌دردسرتر از شما هستند. به خوبی انگلیسی صحبت می‌کنند. ویزای یک هندی مثل آب خوردن درمی‌آید. بنابراین شرکت‌ها دلیلی نمی‌بینند یک ایرانی استخدام کنند. آیا می‌توانید مثل یک هندی یا فیلیپینی با حداقل دستمزد کار کنید و به صورت دسته‌جمعی در یک خانه‌ی اشتراکی زندگی کنید؟ بعید می‌دانم.

6- بد نیست سری به روزنامه‌های گلف نیوز و خلیج تایمز بزنید و صفحه‌ی آگهی‌ها (classified) را ببینید. یک منزل یک‌خوابه در یک محله‌ی ارزان در دبی، به‌سختی با 50هزار درهم قابل تهیه است. آیا حاضرید سالی دست کم 40-50 میلیون تومان پول شما فقط برای اجاره صرف شود؟ هزاران درهم هزینه‌های دیگر هم دارید. اگر پس‌انداز مختصری (زیر 100 میلیون تومان) دارید و قصد مهاجرت به دبی دارید، بدانید در سال اول پول چندانی برایتان باقی نخواهد ماند.

7- شما احتمالا یک فرد تحصیلکرده زیر 40 سال هستید که در اینترنت دارید دنبال شرایط مهاجرت می‌گردید و وبلاگ مرا پیدا کرده‌اید. بعید میدانم یک میلیاردر باشید که در اینترنت جستجو می‌کند! بنابراین توصیه می‌کنم فقط و فقط در شرایط زیر به امارات بروید: (1) شغل تضمینی داشته باشید. یعنی مطمئن باشید که کسی در امارات به شما کار خوب می‌دهد و ویزا تهیه می‌کند. (2) درآمد ماهیانه شما زیر 15000 درهم در ماه نباید باشد. اگر کمتر از این باشد بدانید که پس‌انداز چندانی برای شما نخواهد ماند. همین رقم هم برای یک زندگی عادی است، نه برای یک زندگی رویایی. اگر فرزند داشته باشید که 15000 درهم هم خیلی کم است. (3) ایرانی هستید، ولی گذرنامه‌ی غیرایرانی هم دارید کار برایتان راحت‌تر خواهد بود.

8- در دبی شما همیشه میهمان هستید. دیده‌ام افرادی که بعد از 20 سال زندگی در آنجا، ویزای آنها تمدید نشده و مجبور شده‌اند از امارات بروند. هیچوقت برای زندگی بلندمدت به امارات فکر نکنید. اگر واقعا قصد مهاجرت به کشوری را دارید، دست کم به جایی بروید که بعد از چندسال زندگی، به شما تابعیت هم بدهند و از مزایای شهروندی برخوردار باشید.

9- اگر فرزند پسر بزرگسال دارید، به محض رسیدن به 18 سالگی ویزای او باطل خواهد شد و دیگر قادر به ماندن در دبی نخواهد بود. مگر این که مانند یک شخص بالغ ویزای مستقل بتوانید برایش تهیه کنید. بنابراین با داشتن فرزند پسر بزرگسال، اصلا به دبی مهاجرت نکنید. مگر آن که سیاست‌های خوب دولت باعث بهبود وضعیت ایرانیان در امارات شود و اوضاع شبیه سال‌های دور گذشته شود.

*

امیدوارم نوشته‌ی بالا به تصمیم‌گیری منطقی‌تر شما کمک کند.

این هم دو یادداشت من که سال‌ها پیش در زمان اقامت در دبی نوشته بودم و طی این سال‌ها خوانندگان زیادی داشته است. (درباره دبی 1 و درباره دبی 2)

  
نویسنده : علی ; ساعت ٤:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۳/۱۳
تگ ها : دبی ، مهاجرت ، زندگی ، کار


627- داستان یک بنده‌خدا

یک زمان‌هایی زندگی خیلی سخت می‌گیرد ... بنده‌خدایی را می‌شناسم که زمانی که ایران را به مقصد دبی ترک کرد تا کار مورد علاقه‌اش را ادامه دهد، به جز امید و انگیزه، جمعا سه میلیون تومان داشت. روزهایی بود که در خوردن هم صرفه‌جویی می‌کرد تا پول کم نیاورد. مدت نزدیک به یک سال در یک اتاق کوچک زندگی کرد که هزینه‌ی اجاره‌اش کمی کمتر از درآمد ماهیانه‌اش بود و مساحتش تقریبا 5 متر مربع! از بین دوستان و آشنایان، هیچکس از این وضع خبری نداشت. او هم جز اخبار خوب به کسی نمی‌داد. به نظر بعضی‌ها او داشت در دبی شاهانه برای خودش زندگی می‌کرد.

*

وضع مالی محل کار خوب نبود و او ناچار به انجام کار دومی در کنار کار اول شد. تا ظهر تدریس می‌کرد و بلافاصله در گرمای دبی سوار اتوبوس می‌شد تا به محل کار اصلیش در 20 کیلومتری مرکز شهر برسد. آنجا هم تا شب کار می‌کرد. عملا هفت روز هفته را از حدود شش صبح تا ده شب درگیر کار بود.

مساله اینجا بود که شخص مورد علاقه‌اش هم در ایران منتظر او بود. بنابراین در همین شرایط ازدواج هم کرد و با حضور همسرش در کنار او، زندگی داشت کمی بهتر می‌شد که محل کارش تعطیل شد و باید بین ترک دبی و یافتن کار و ویزای جدید، یکی را انتخاب می‌کردند.

برای تهیه‌ی ویزا پول زیادی لازم بود. باید خانه‌شان را هم عوض می‌کردند و خانه‌ی جدید اجاره می‌کردند. دبی در دوره‌ی رشد معروف خود (پیش از بحران اقتصادی) بود و اجاره‌ی یک خانه‌ی یک‌خوابه در محلات ارزان، به حداقل 60هزاردرهم در سال رسیده بود. آن هم در کشوری که باید پول سه‌ماه اجاره را حتما در اول قرارداد بدهی! بنابراین روی کاغذ هیچ بختی برای ماندن متصور نبود.

*

آن بنده‌خدا از زمان رفتن به دنبال رویاها تا ازدست‌دادن همان کار رویایی‌اش، 2 سال در سخت‌ترین شرایط زندگی کرده بود و خوش‌بینی و امیدش را کنار نگذاشته بود. شاید به دلیل همین مثبت‌اندیشی بود که انسان‌های به‌ظاهر غریبه، اما مهربانی سر راهش قرار گرفتند و به او و همسرش در یافتن کار و تهیه‌ی ویزا کمک کردند. آن هم بدون هیچ چشم‌داشتی!

با شروع دوره‌ی دوم زندگی، روزبه‌روز وضع مالی و اجتماعی آنها بهتر شد و زمانی که به ایران برگشتند، اگرچه روی طلا غلت نمی‌زدند، ولی محتاج کسی هم نبودند.

*

یک زمان‌هایی زندگی خیلی سخت می‌گیرد، اما شما مثبت بیاندیشید و امیدوار باشید. در بین دوستان ساکن دبی، کسانی را می‌شناسم که تمام سرمایه‌ی خود را از دست دادند و با تنها 50 درهم پس‌انداز، زندگی خود را از نو شروع کردند و اکنون هم موفق و کامیاب هستند.

آن بنده‌خدای این داستان هم که خود من هستم.

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱۱:۳۸ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/۳/۱