720- رمضانیات

دوست داشتم که آن قدرکه در رسانه‌ها و اینترنت، از تشنگی و گرسنگی روزه‌داری صحبت می‌شود و از هزار و یک روش صحبت می‌کنند که مبادا ما مومنات و مومنین نازپرورده، خدای ناکرده احساس گرسنگی و تشنگی بکنیم و اذیت بشویم، از روح روزه‌داری صحبت می‌شد. این که اصلا قرار است گرسنگی و تشنگی بکشیم و جسم ما قدری ریاضت بکشد و جان ما قدری صیقلی بشود و راستش را بخواهید، از این همه دست به دست شدن لطیفه‌های اینترنتی که هریک می‌کوشند به‌نوعی روزه‌داری را بپیچانند و آن را در حد یک رفع تکلیف، تنزل بدهند خسته و ملولم. تا حدی هم در این مساله افرادی را مقصر می‌دانم که روزه را تا سطح امساک در خوردن و آشامیدن، پایین آورده‌اند.

روزه‌داری تمرین نظم و انضباط و پرهیز و صبر است. اگر روزه‌دار، کمی صبورتر از گذشته‌ی خود نشود، قدری خویشتن‌دارتر نشده باشد و در فاصله‌ی افطار تا سحردرست هم مانند ماه‌های دیگر، مطیع دستورات شکمش باشد و به جای استفاده از معنویت رمضان، همچنان دغدغه‌اش این باشد که چه بخورم و کی بخورم باشد و چگونه بخورم و دائم بترسد که نکند تشنه و گرسنه بشوم ، زیان بزرگی کرده است.

بگذریم به هرحال. گروهی از بزرگان عقیده دارند که منظور از صبر در آیه‌ی 45 سوره‌ی بقره، «روزه» است: واستعینوا بالصبر و الصلوة و انها لکبیرة الا على الخاشعین. مختصر و مفید و روشن!

  
نویسنده : علی ; ساعت ٩:٢٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/۳/٢٦
تگ ها : روزه ، صبر ، صلوة