713- پلنگ صورتی

دوستان نزدیک می‌دانند که بین تمام کارتون‌هایی که در عمرم دیده‌ام، مجموعه‌ی پلنگ صورتی جایگاه خاصی برایم دارد. این مجموعه‌ی عمیق و جذاب، با آن طراحی ساده‌ی دست‌ساز غیرکامپیوتری، با آن تیتراژ فوق‌العاده و آهنگسازی مَحشَر «هنری مَنسینی» (Henry Mancini)، با دوبله‌ی زنده‌یاد پرویز نارنجی‌ها به عنوان راوی و اضافه‌شدن شخصیت‌های به‌یادماندنی دیگری مانند بازرس، دودو، مورچه و مورچه‌خوار برایم با هیچ مجموعه‌ی کارتونی دیگری قابل مقایسه نیست.

مردم‌آزاری‌های پلنگ صورتی (مثل تغییر رنگ همه چیز به رنگ صورتی)، خلق شخصیت‌های قدکوتاه و دماغ‌دراز به عنوان مخاطبان پلنگ صورتی، نگاه‌کردن کاراکترها به دوربین که تا به امروز مورد تقلید بسیاری از کمدین‌هاست، تیتراژهای عالی، موسیقی متفاوت ... این مجموعه را برای من در جایگاهی غیرقابل رقابت قرار می‌دهد.

اولین کارتون‌های پلنگ صورتی در سال‌های 1966 تا 1970 تولید شدند و مسائلی مانند زندگی شهری، ترافیک و دردسرهای عبور از چراغ عابر، معضل زباله‌ها، دویدن به دنبال یک سکه‌ی پول ... را در زمانی حدود 50 سال پیش مطرح کردند.

گاه با خود می‌اندیشم که سازندگان این مجموعه چقدر از عصر خود جلوتر بودند و چقدر بیشتر می‌فهمیدند و لابد چقدر بیشتر حرص می‌خوردند و زجر می‌کشیدند و شاید طنزپردازی، تنها ابزار آنها برای فریادزدن بر چهره‌ی تلخ و بیرحم زندگی ماشینی بوده است. در حقیقت، کارتون پلنگ صورتی بهانه‌ای بود که سازندگان این مجموعه، اندیشه‌های بلند و متفاوت خود درباره‌ی زندگی انسان امروز را مطرح کنند و دنیای جدید را به چالش بکشند.

وقتی به زندگی مردمان شهرنشین خودمان نگاه می‌کنم که هنوز هم مساله‌ی ترافیک و خط عابر و چراغ راهنمایی و زباله و محیط زیست، مسائل حل‌نشده و مبتلابه اجتماع ماست و وقتی می‌بینم گروه خلاق و موفقی مانند «ناس» با ساخت انیشمین‌های دیرین دیرین، به همین مسائل می‌پردازند و از تم اصلی آهنگ پلنگ صورتی در تیتراژ کارهای خود بهره می‌برند، بیشتر و بیشتر بر سازندگان پلنگ صورتی درود می‌فرستم. روحشان شاد!

  
نویسنده : علی ; ساعت ٤:۳٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/۱/۱۸