702- سواد قدیمی‌ها

چندی پیش، دست‌خط بزرگان یک روستا را دیدم. خط و امضا و شهادت مردمانی در پای یک سند. کدخدا و مکتب‌دار و معتمد محل ... مربوط به 70-80 سال پیش. از خط زیبای آنها که لابد با قلم و دوات بوده لذت بردم. از انشا و نگارش آنها. از دقت و تمیزی و وسواس آنها.

چه شد که کدخدا یا مکتب‌دار روستایی دوردست حدود یک قرن پیش، چنین خوش‌خط شدند و به شهادت فرزندان و نوه‌هاشان، فردوسی و حافظ و سعدی ازبر داشتند و چرا دیپلمه و کارشناس و کارشناس ارشد و دکتر فعلی ما هنوز مشکلش اینست که فینگلیش را چگونه کنار بگذارد و فارسی تایپ کند؟ فردوسی از حفظ خواندن به کنار، یک روخوانی ساده ادبیات کلاسیک برایش سخت باشد و نهایت خلاقیتش این باشد که به جای «آیا» بنویسد «عایا» و به جای «مال من» بنویسد «ماله من»! و آخرش هم بگوید که قدیمی‌ها که چیزی حالی‌شان نبود و سواد نداشتند!

  
نویسنده : علی ; ساعت ۳:٤٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/۱۱/٢
تگ ها : سواد ، قدیمی ، ادبیات