۷۱- We are One

همه آمده‌اند! يكي امريكايي است، يكي صرب! يكي ترك و ديگري اتريشي. يكي سويسي و ديگري ايراني، دوشادوش بم‌نشينان. (گيرم كه صدا و سيما هم نگويد! من كه سال‌هاست هيچ توقعي از او ندارم!)

 

آري. ما، همه‌ي ما، يكي هستيم.

We are one!

 

چه لزومي دارد كه شخصي از آن سوي دنيا، كريسمسش را ول كند و بيايد اينجا براي كمك به افرادي كه هيچگاه نديده‌شان و اصلا روزي ديگر هم معلوم نيست ببيند. اخلاص! نيكي بدون بده‌بستان‌هاي رايج مزورانه كه در جامعه ما مرسوم است. اين‌ها جز به اين دليل است كه به‌نوعي، در درون خودت درمي‌يابي كه درد «او» درد من است، شادي «او»، شادي من، رنج «او»، رنج من ...؟

 

اين است جان كلام، در «ديد كل‌نگر» كه ماه‌هاست از آن سخن مي‌گويم. خواهران! برادران! ما، همه‌ي ما، يكي هستيم! حتما بايد در مصيبت‌ها عينيت  اين امر را ديد؟

*

روزگار مردي و مردانگي به سر آمده، زماني علي بزرگ مي‌گفت اگر از پاي پيرزني يهودي، به‌زور خلخال برگيرند و مردي از اين ستم  چنان شرمناك و ناراحت شود كه بميرد عجيب نيست، و من از صبر و تحمل بالاي مسوولان و مديران‌مان شگفت‌زده‌ام كه .... (البته حق هم دارند. آنچه در عكس‌ها هست، مردان كوير است كه شايد براي اولين بار است كه چهره مغرور و سختي‌كشيده‌شان دردمندانه مي‌گريد، هزاران‌هزار كودك رنجور و مادران داغدار است، نه يك پيرزن يهودي!)

*

اكنون همه از زلزله مي‌گويند و فكر كنم نقد بيرحمانه را بايد بگذارم براي كمي بعد. آن وقت خواهم گفت كه من و تو، ما، همه، تك‌تك ما، حتا خود زلزله‌زدگان مقصرند. اكنون، حاكميت با احساسات و عواطف است. اگر زلزله‌اي يا اتفاقي، ما را نيز به خاك نسپرد (!) خواهم گفت كه چرا همگي مقصريم!

 

من نمي‌خواهم و نمي‌توانم تقصيرها را به‌تمامي بر دوش مسوولان بگذارم. اين ساده‌ترين كار است. چون سعي مي‌كنم قائل به ديد كل‌نگر باشم، نمي‌توانم انگشت اتهام به يك سمت خاص دراز كنم. اصلا نمي‌شود كه حتا يك نفر از خود سلب مسووليت كند! ... خواهم نوشت ... كه چرا همه مقصريم!

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱۱:۳۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٢/۱٠/٩
تگ ها :