644- والیبال ایران

به بهانه‌ی حضور والیبال ایران در جمع شش تیم برتر جهان

----------------------------------------------------------------

از زمانی که دانش‌آموز دوره‌ی راهنمایی بوده‌ام، علاقه‌ای به پیگیری فوتبال ایران و به‌ویژه بحث سرخابی‌ها نداشته‌ام  و ندارم. اما دو سه سالی است به عشق والیبال ایران، جلوی تلویزیون می‌نشینم و با هر پیروزی که نه، با هر امتیاز این این تیم، از جا می‌پرم و خوشحالی می‌کنم.

*

فوتبال ما تا حد زیادی آیینه‌ی بخش عمده‌ای از اجتماع ماست. بی‌برنامه،  پرخرج، متوهم، فرافکن، متوقع، فاقد روحیه‌ی جنگندگی، کوتاه‌نگر، اهل کرکری و حرافی به جای عمل‌گرایی ...

والیبال اما برای من و شاید بسیاری از ما، نماد «امید» است. والیبال ما، نشان می‌دهد که «می‌شود» با برنامه و با داشتن افق بلندمدت، کارهای بزرگ و ماندگار کرد. والیبال یک مثال نقض است بر بسیاری از باورهای ریشه‌دار نادرست. (مثل این که می‌گویند ما اهل کار تیمی نیستیم.)

*

والیبال، برخلاف فوتبال، آیینه‌ی اکثریت مردم ما نیست، بلکه اتفاقا تجلی باورها و امیدهای «بخشی» از مردم این کشور است که به بهبود شرایط ایمان دارند و اتفاقا این کار را به قضا و قدر و دعای خیر و داور بد و زمین کج و کوشش‌های مقطعی و هزار و یک علت دیگر پیوند نمی‌زنند. والیبال، تجلی اعتقادات افرادی است که می‌دانند برای موفقیت باید زحمت کشید، زمان صرف کرد، کار زیربنایی کرد، برای جوانان سرمایه‌گذاری نمود، دید بلندمدت آموزشی داشت، گام به گام بالاتر رفت ... آری. والیبال ما، مساله‌ای بسیار فراتر از یک ورزش است.

والیبال ما، تجلی اراده و ایمان و امید افراد مثبت‌اندیش اجتماع ماست. باشد که به‌تدریج تاثیر مثبت چنین افرادی را در بخش‌های دیگر جامعه هم ببینیم.

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱٠:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٦/٢٤