634- رمضان‌های وایبری

به اصرار دوستان، عضو چند گروه وایبری شده‌ام که در هرکدام جمعی از رفقای دوره‌‌ی دانشگاه حضور دارند. متاسفانه به جز چند استثنا، هیچ ارزش افزوده‌ای در این گروه‌ها به چشم نمی‌خورد.

احوال‌پرسی، ردو بدل‌کردن تعارف و قربان‌صدقه‌ی یکدیگر رفتن، نوشتن جوک، بازنشر مطالب اینترنتی تکراری ... این موارد را که از یک گروه وایبری حذف کنید تقریبا چیز دیگری در محتویات آن باقی نمی‌ماند.

برای من رنج‌آور است که ببینم طیفی از افراد بین 30 تا 40 سال هیچ حرف بدردخوری برای زدن ندارند. یک جمله که از خودشان باشد و بازنشر نباشد ندارند. آداب حضور در یک جمع را هم نمی‌دانند که اگر قرار است دویست‌خط حرف دوطرفه بزنند و خاطراتشان با یکدیگر را مرور کنند، این حرف‌ها را بین خودشان بنویسند، نه در صفحه‌ی عمومی.

چند نفری هم که حرف حسابی دارند طبیعتا نوشته‌شان بین انبوه حرف‌های دیگران گم می‌شود. خدا نکند یک چیزی بین ما مُد بشود. یا از این سر بام می‌افتیم یا از آن سر بام. از افطار تا سحر چرخیدن و وقت‌تلف‌کردن در چنین گروه‌‌هایی را درک نمی‌کنم. به قول طغرل در سریال پاورچین: «خدایا، توبَه!»

 

* توضیح: وایبر (viber) یک اپلیکیشن گوشی تلفن همراه است که به اعضا، امکان تبادل پیامک و تماس رایگان ارائه می‌کند و میان کاربران ایرانی محبوبیت زیادی پیدا کرده است.

  
نویسنده : علی ; ساعت ۳:٥٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٤/۱٦
تگ ها : وایبر ، viber ، رمضان