632- خوشا به حالت

در روستا هستیم، اما روستاها، کمابیش، دیگر بافت روستایی ندارند.

یعنی اگر چشمت را ببندند و در این روستا (یا بسیاری روستاهای دیگر) باز کنند، گمان می‌کنی در یک شهرستان کوچک هستی. خیابان‌های آسفالت، خانه‌های آجری و سیمانی که از نظر مصالح، دقیقا مانند خانه‌های شهری هستند و هیچ ارتباطی با آب و هوا و شرایط اقلیمی محیط ندارند، تعدد خودرو و موتور و ... تنها هنگام ورود و خروج از روستاست که باغات و مزارع، به یادت می‌آورند که در شهر نیستی.

به یاد شعر دوران کودکی می‌افتم: «خوشا به حالت، ای روستایی ...» و از این می‌ترسم که شاید در آینده‌ای نه چندان دور، دیگر نتوان برای این شعر مصداقی پیدا کرد.

  
نویسنده : علی ; ساعت ٩:٥٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/۳/۳٠