586- دوستی از بحرین

در سفر برگشت از دبی به ایران، مسافر کناری من در هواپیما یک بحرینی (با اصالت ایرانی) بود که به‌خوبی و با کمی لهجه‌ی خوزستانی فارسی صحبت می‌کرد و متولد آبادان بود. مثل بسیاری از ساکنان کشورهای خلیج فارس، به‌خوبی به فارسی و عربی و هندی و اردو و انگلیسی سخن می‌گفت و با لهجه اهالی جنوب استان فارس و بوشهر و خوزستان آشنایی داشت. شیعه بود و برای زیارت به شهرهای شیراز و قم و مشهد می‌رفت و البته در کنارش می‌خواست یک سفر به شمال ایران هم برود.

*

خوش‌صحبت بود و بسیار سخن می‌گفت. می‌گفت زمان خاتمی ما بدون ویزا می‌رفتیم و می‌آمدیم و پرواز مستقیم داشتیم و روابط ایران و بحرین خیلی خوب بود. می‌گفت چرا ایرانی‌ها این‌قدر در زبان عربی و انگلیسی ضعیف هستند؟ می‌گفت رفتار مشهدی‌ها با زائران خوب نیست، مثلا به دلیل شکل پوشش همسرم در مشهد با لحن تحقیر‌آمیز در هتل به ما می‌گفتند عرب! حالا بر فرض عرب باشیم، مگر چه اشکالی دارد؟ ما که در بحرین در خانه‌ی خود فارسی صحبت می‌کنیم و همیشه به همین دلیل تحت فشار هستیم؟ ما که در شیراز و خوزستان کلی قوم و خویش داریم. می‌گفت و می‌گفت...

*

من هم برایش می‌گفتم که روش آموزش زبان در ایران نادرست است و تکیه بر قواعد و گرامر است، نه مکالمه. می‌گفتم که حرفت درست است و یک نوع نژادپرستی و خودبزرگ‌بینی ناشایست در ما ایرانی‌ها هست که گمان می‌کنیم همه‌ی کشورها و نژادها مشکلی دارند و خودمان نداریم. می‌گفتم...

ولی برایش نگفتم که مردم ایران به دلیل قرارداشتن در نوعی انزوا و عدم بده‌بستان فرهنگی با مردم دیگر دنیا، برداشت درست و به‌روزی از کشورهای دیگر ندارند. نگفتمش که خودم در طول سالیان زندگی در دبی دیده‌ام که مردم کشورهای عربی در یادگیری زبان‌های خارجی و فرهنگ رانندگی و بسیاری مسائل دیگر چقدر از ما ایرانی‌ها جلوتر هستند. نگفتمش که سیاست خارجی ما در چندسال اخیر اصلا دوستی باقی نگذاشت که بحرین یکی از آنها باشد. نگفتمش که دولت به کنار، مردم ایران هم همین‌طور هستند و در ایران دو تا شهر همسایه نمی‌بینی که مردمش نسبت به هم خوب و مهربان باشند. نگفتمش که  در کشور من مردم هر استانی به‌راحتی برای استان‌های دیگر جوک می‌سازند و به هم‌وطنان خویش توهین می‌کنند. نگفتمش که ساکنان دو روستای مجاور به‌راحتی بر سر مسائل بی‌اهمیت با بیل و چماق به جان یکدیگر می‌افتند، نگفتمش که ما ایرانی‌ها به دنبال فرافکنی و یافتن مقصر هستیم، نه اصلاح خویشتن. نگفتمش که ما ایرانی‌ها افق دیدمان کوتاه است، دنبال منافع کوتاه‌مدت هستیم و آن‌قدر اشکال در رفتار و کردارمان هست که زبان خارجی ندانستن در آنها گم شده است، نگفتمش که ما غریب‌نواز و آشناکُش هستیم ... آری نگفتمش که ایران و ایرانی نیازمند تغییرات بنیادین و ژرف هستند و از ماست که بر ماست.

  
نویسنده : علی ; ساعت ٩:٠۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٦/٤