582- رمضانیات (3)

در ماه رمضان، فرصت بیشتری برای خواندن قرآن هست. شخصا قرآن را به هدف کسب ثواب و رسیدن به حجم مشخصی از آیات یا درصد خاصی از صفحات نمی‌خوانم. من قرآن را برای لذت‌بردن می‌خوانم. لذت هنری و لذت معنایی.

به هرحال، چندی پیش که سوره حدید را و امروز که سوره اسراء را می‌خواندم واقعا از زیبایی و استحکام واژگان و آهنگ و طنین و موسیقی عبارات، حال خوبی می‌یافتم.

شخصا آدمی هستم که موسیقی خوب را سوای آن که پاپ باشد، راک باشد، سنتی باشد، کلاسیک باشد، ایرانی یا خارجی باشد، شرقی یا عربی باشد ... می‌پسندم. تعصبی روی نوع موسیقی ندارم. همانطور که کلام خوب را می‌پسندم و پیش آمده که از خواندن انجیل یا گات‌ها یا زبور یا یک متن مذهبی چینی یا هندی هم حال خوبی یافته‌ام.

از همین رو، گمان می‌کنم محال است که آدمی ذوق موسیقی و ادبی داشته باشد و از موسیقی خاص قرآن لذت نبرد. مگر آن که خود را شرطی یا محدود به لذت از نوع خاصی از موسیقی کرده باشد. همین‌طور است سایر جنبه‌های زیبایی‌شناختی مانند فصاحت ادبی و بار معنایی این کتاب.

5-6 سال پیش بود که محمد عزیز، یک فایل mp3 از قرائت استاد منشاوی را برایم به عنوان هدیه ایمیل کرد.  این قرائت را بارها شنیده‌ام و با خود زمزمه کرده‌ام و هرگز خسته نشده‌ام. (قرائتی است که با سوره انفطار شروع می‌شود و با سوره‌های طارق و علق ادامه می‌یابد.) شاهکاری هنری است و برای هرکسی که از درک چنین لذتی بی‌بهره است واقعا متاسفم. می‌دانم که اگر مسلمان هم نبودم باز از شنیدن چنین قرائتی لذت می‌بردم.

درک زیبایی معنایی قرآن، البته دیرتر به چنگ می‌آید و نیاز به زمان بیشتری دارد و شخصا در این مرحله آنچنان که دلم می‌خواهد پیشرفت نداشته‌ام.

*

لذت از قرآن، نه حسی است که همواره دست بدهد. گمان می‌کنم باید «روزه‌دار» بود که ساده‌ترین مرحله آن، همین نخوردن و نیاشامیدن است.

  
نویسنده : علی ; ساعت ۳:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٤/۳٠
تگ ها : رمضان ، قرآن ، منشاوی