575- پروانه وثوق

در این حجم اخبار انتخابات ریاست جمهوری، خبر درگذشت پروفسور پروانه وثوق کمرنگ شد.

گوشه‌ای نشسته‌ام و چنین می‌اندیشم چند پروفسور تحصیلکرده‌ی غرب داریم که به ایران برگشته باشند و نیم‌قرن عمر خود را صرف مردم و به‌ویژه کودکان بیمار این مرز و بوم کرده باشند؟

چنین می‌اندیشم که این شخص چه روح بزرگی داشته که زندگی خود را وقف کودکان سرطانی کرده و من نوعی در مقایسه با چنین فرشته‌ای چه کار ارزشمندی انجام داده‌ام؟

آن‌سوتر صدای تلویزیون می‌آید که شبکه‌ی مستند، فیلمی با نام خواب و بیدار پخش می‌کند که زندگی واقعی و تلخ یک خانواده‌ی افغان در کشور ماست و باز می‌اندیشم که کارگردان این فیلم، آقای اُرُِد زند، چقدر برایم عزیز و ارجمند است.

*

نشسته‌ام و چنین می‌اندیشم که واقعا در روی این زمین، چه چیزی ارزشمندتر از آنست که آدمی، وجودش گره‌گشا باشد؟

  
نویسنده : علی ; ساعت ٦:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٢/۳۱