558- سوگند به عصر

دوستی از دوستان «متفاوت»، اندیشه‌ورز، شوریده و غیرمذهبی من، که خاطرش هم بسیار برای من گرامی است، برایم از تاثیرگذاری و نکته‌سنجی سوره‌ی «عصر» نوشته بود.

من هم برایش نوشته بودم که مذهبی و غیرمذهبی، در «پوچ»بودن دنیا به هم می‌رسند. شخص مذهبی عمیق به جایی می‌رسد که هیاهوی این دنیای پرزرق و برق را به پشیزی نمی‌خرد و شخص غیرمذهبی عمیق هم به همین نقطه می‌رسد.

*

اینجاست که مزه‌مزه‌ی سوره‌ی عصر، در دهان هردو دلچسب می‌شود. هردو باور می‌کنند که به‌درستی «سوگند به عصر، که آدمی در زیانکاری است، به جز ...»

اصلا ببین در سه پاره‌ی‌ کوتاه و مختصر و در چند کلمه، چه کرده و چه گفته. تابلو هنری است. ادبیات و شعر و فلسفه و جهان‌بینی و انسان‌شناسی را با زیبایی کلامی و بیم و امید درآمیخته و با آن سوگند فارغ از زمان آغازینش، آدمی را به خیال‌های دوردست پرتاب می‌کند.

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱٠/٢٦
تگ ها : انسان ، قرآن ، والعصر