546- دبی، دهکده‌‌‌ای‌ جهانی

یکی از مزایای زندگی در شهری مانند دبی، آشنایی و پذیرش فرهنگ‌ها و سلایق گوناگون است.  تا جایی که من اطلاع دارم، در تمام آسیا نمی‌توان چنین شهری یافت. شنیده‌ام که لندن و نیویورک هم کمابیش اینچنین هستند.

اینجا در یک مرکز خرید، در مترو، در یک شرکت، در یک اداره دولتی یا خصوصی، به‌راحتی می‌توان مردمان بیش از 180 کشور جهان را در کنار یکدیگر دید. مسیحی، مسلمان، هندو، بودائی ... زرد و سیاه و سفید و سرخ ... با لباس و پوشش دینی یا سنتی کشور خود زندگی می‌کنند.

این تساهل خیره‌کننده، در کنار امنیت مثال‌زدنی، کلید موفقیت دبی است. شهری که در هر پانصد متر حتما یک مسجد دارد و در عین حال ساحل مختلط هم دارد. شهری که افراد در آن به دلیل رفتارهای غیراسلامی (مانند روزه‌خواری یا باده‌نوشی آشکار) بازداشت و توبیخ می‌شوند و در عین حال، هتل‌ها و دیسکوها و بارهای معینی برای خوشگذرانی هم دارد.

شهری که نه مسیحی و نه مسلمان و نه هندو در آن مشکلی با هم ندارند و به یکدیگر تعرض نمی‌کنند. شهری که سران آن ظاهرا کاری به اسرائیل ندارند ولی در عین حال، شهروندان اسرائیلی هم حق ورود به آن را ندارند. (چندسال پیش دبی مانع ورود یک ورزشکار اسرائیلی به یک تورنمنت شد و در عین حال غرامت لازم را هم به آن ورزشکار پرداخت کرد.) شهری که در مناسبت‌های مختلف (مانند کمک به غزه در سه سال پیش) پول هنگفت جمع‌آوری و ارسال می‌کند و در عین حال میزبان انواع مسابقات و مراسم شرقی و غربی و اسلامی و غیراسلامی هم هست.

یادم هست که سال گذشته در تهران، واقعا برای عکس‌گرفتن از پارک‌ها و ساختمان‌ها چقدر دست و دلم می‌لرزید. حتا مغازه‌داری که می‌گفت «آقا نگیر، برای ما شر می‌شود.» ولی در دبی، عکس‌گرفتن از در و دیوار و دوربین‌به‌دست راه‌رفتن و فیلم‌گرفتن چقدر عادی و پیش‌پاافتاده است. این البته، ویژگی کشورهایی است که پذیرای گردشگران هستند و مردم آن کشورها نیز به تناسب، به دیدن و حضور افراد «خارجی» عادت می‌کنند.

دبی شهری است که گذشته‌ای ندارد و به‌درستی دریافته است که باید به کمک حال، برای آیندگان تاریخ ساخت.

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱٢:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۸/۱٧
تگ ها : دبی ، گردشگری ، تساهل