494- 40سالگی امارات

امروز، 2 دسامبر، چهلمین سالگرد تاسیس کشور امارات است. 40 سال پیش در چنین روزی (1971)، حاکمان شش امارت به رهبری شیخ زاید آل نهیان این کشور را بنیان نهادند و دو سال بعد هم امارت راس‌الخیمه به این جمع اضافه شد.

40 سال زمان زیادی نیست. زمانی که این کشور تاسیس شد، ایران ما سال‌ها بود که دانشگاه، بیمارستان، نظام آموزش و پرورش، قدرت نظامی و مالی و پشتوانه‌ی هزاران سال فرهنگ و تمدن داشت.

نخستین مدرسه‌ی ایرانی زمانی در دبی تاسیس شد (1957) که هنوز این امارت، یک شیخ‌نشین بود و کشور امارات وجود خارجی نداشت. این عکس شیخ راشد، حاکم وقت دبی است که در سال 1958 کنار کارکنان و دانش‌آموزان مدرسه ایرانی آن زمان ایستاده و عکس گرفته‌اند و روی عکس را امضا کرده است ...

مدیران و تصمیم‌گیران کشور ما، و خود ما مردم، باید نیک بیاندیشیم. چرا کشوری که به جز نفت چیزی نداشت، در 40 سال، به جایی می‌رسد که بهترین رتبه‌ها را در رده‌بندی‌های سطح زندگی و رفاه و امنیت و ... در خاورمیانه به دست می‌آورد؟ چرا کشوری که نه آب آشامیدنی، نه خاک قابل کشت، نه هوای خوب، نه آثار باستانی ... دارد سالی چند میلیون گردشگر به خود جذب می‌کند؟ چرا اروپاییان این‌قدر خوب دبی را می‌شناسند؟ چرا در این شهر بیش از 150 ملیت در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند؟ راه دور نمی‌روم. چرا در این شهر خودروها دزدگیر ندارند؟ چرا مردم بین خطوط رانندگی می‌کنند؟ چرا در سطح شهر و خیابان دعوا نمی‌بینید؟ چرا این شهر میزبان این همه رویداد فرهنگی و هنری و علمی و بازرگانی بین‌المللی است؟ ... دوستی داشتم که سال‌ها در اینجا زندگی کرده بود. برای زندگی به مالزی رفت و سه‌ماهه برگشت! من ایرانیان زیادی با پاسپورت کانادایی و امریکایی می‌شناسم که برای زندگی به دبی می‌آیند. واقعا باید پرسید چرا؟

من نزدیک به هشت سال است در این کشور زندگی می‌کنم. نظم، امنیت، تمیزی، زیبایی، احترام به ملیت‌ها و فرهنگ‌ها و مذاهب و ادیان گوناگون را می‌بینم. همواره، هر اتفاقی خوبی که در اینجا رخ می‌دهد، هر پیشرفتی که می‌بینم، هر جایی که می‌روم، ...، با این «چرا»ی تلخ مواجه می‌شوم که ایران ما ...؟

پاسخی نمی‌خواهم. می‌خواهم چند دقیقه‌ای درنگ کنیم و به جای نشانه‌گرفتن انگشت اتهام به این و آن، به این بیندیشیم که چه کاستی‌هایی داریم، چه باورها، رفتارها و اندیشه‌های نادرستی ما را به اینجا رسانده که هستیم و به سهم خود، نقشی در برطرف‌کردن این کاستی‌ها ایفا کنیم.

  
نویسنده : علی ; ساعت ٧:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٩/۱۱