481- رمضانیات (5)، نماز

یکی از  نمادهای مهم اسلام، همین نمازی است که از فرط شعار و تکرار و عادت، برای بسیاری از ما تنها یک مجموعه‌ی حرکات ورزشی و تلفظ اصوات است. سالی می‌گذرد و می‌بینی یک‌بار هم شور و لذتی تو را فرا نگرفت و ندانستی چه خواندی و چه کردی. یک بار جلوت را نگرفت از «فحشا» و «منکر» و هدایتت نکرد به «ذکر الله اکبر» که مهم‌ترین دلایل نمازخوانی هستند. تنها چیزی که فهمیدی روش جلوگیری از حرکت ناخواسته دست و بدن و چگونگی تلفظ فنی ح و ه و ص و ض و س و ث بود!

آدم گرسنه و تشنه و کثیف، به دنبال دلیل برای یافتن خوراک و آب و حمام نیست. علت آن که نماز من و تو، نماز نیست، آنست که آنقدر آت و آشغال به خورد روح و اندیشه خود می‌دهیم که از گرسنگی و تشنگی و کثیفی خود بی‌خبر می‌ماند و وقتی به زور او را به خم و راست شدن و گفتن ذکری سرگرم می‌کنی، دلیلی برایش نمی‌بیند و می‌پرسد که چه؟

ولی یکی دو روز چشم  و گوش بر هیاهوی دنیا ببیند. آن تلویزیون را خاموش کن. قبل از ساعت نماز خوراک مناسبی به چشم و گوشت بده. کمتر دروغ بگو. کمتر دروغ بشنو. کمتر ریا کن. کمتر بخور.

آن‌گاه چنین ببین کن که الان قرار است به منبع بی‌نهایت انرژی، لطف، رحمت،  شادی، یگانگی، معجزه، شفا، تندرستی، سرمستی و دانش وصل شوی. ببین که برای وقت ملاقاتی که یک مدیر کل به تو می‌دهد، چقدر احساس سعادت می‌کنی و چقدر فکر می‌کنی که آن شخص به تو لطف کرده، اکنون که در برابر کل هستی اجازه بلکه دستور صحبت‌کردن داری. هرچقدر که بخواهی. خود را برکه‌ای خشکیده در برابر اقیانوس ببیین، بی‌چیزی در برابر ثروت مطلق، ناتوانی در برابر قدرت مطلق، بی‌کسی در برابر همه‌کس. ببین که نه تنها به تو اجازه این ارتباط داده شده، بلکه دستور داده‌اند که بخواه. بیا. بگو. بفهم. لذت ببر. دست در دست او بگذار و برو بالا. به رقص آی!

اگر سالی یک لحظه هم این حس به تو دست داد، در ظاهر باقی نمان. سعی کن در همان لحظه در او غرق شوی. خود را شناگری در اقیانوس بیکران رحمت حق ببین. حس کن که با هر نفسی داری جوان‌تر می‌شوی، شاداب‌تر می‌شوی، زیباتر می‌شوی، لذتی عمیق تو را می‌گیرد، گام به گام به سمت آسمان می‌روی، یک سو تو و یک سو جان جهان، یا بهتر بگویم تو در آن میانی و خداوند به تمامی در آغوشت گرفته و می‌گوید حرف بزن. می‌شنوم. می‌بینم. بنال! گریه کن! بگو! بخواه! ... اگر این یک لحظه بیشتر شود آدمی چه‌ها که نخواهد کرد و چه‌ها که نخواهد دید! برای من که هیچگاه بیشتر از همان یک لحظه نشده. آن هم تنها چندبار. ولی همان چند ثانیه کافی بوده که دلیلی برای ترک نماز نبینم!

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱:٤۸ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٦/٧
تگ ها : نماز ، رمضان