480- رمضانیات (4)، خلوت

شاید بهتر باشد که گاهی خودت را در اتاقی خالی از هر چیز، برای ساعتی حبس کنی. بی‌آن‌که با پخش آهنگی، گوشَت را مشغول کنی و با دیدن فیلمی و کتابی چشمت را و با گفتگو، زبانت را.
خودت باشی و خودت.
 ببین چقدر می‌توانی خود را تحمل کنی؟ چقدر توان رویارویی با خودت را داری؟ چقدر با سکوت، می‌توانی کنار ببایی؟ و به نظر من، در همین نقطه یکی از بزرگترین هراس‌ها به سراغ بیشتر آدمیان می‌آید. هراس از رویارویی با خود. هرچه این خود، تهی‌تر  و فقیرتر باشد، این وحشت بیشتر است و هرچه این خود، غنی‌تر و متعالی‌تر باشد، این خلوت دلچسب‌تر و زیباتر است.
*
متعالی‌ترین و عمیق‌ترین دستاوردهای بشری، حاصل خلوت‌های بزرگند. چله‌نشینی‌های موسی و مسیح و مصطفا، تاملات و خلوت‌های بزرگان موسیقی و هنر و ادبیات، مرارت‌های بی‌وقفه‌ی دانشمندان و فلاسفه و مخترعان در تمرکز مداوم‌شان بر کشف جنبه‌ای از حقیقت و دانش، ، ریاضت‌های و مراقبه‌های بنیانگذاران یوگا و ذن و هنرهای رزمی مشرق‌زمین ...
*
در خلوت و سکوت، آدمی پنجره‌ای رو به خودش می‌گشاید و در گذر زمان، با خود بی‌نهایت خویش می‌تواند ارتباط برقرار کند. یک سو، این جسم کوچک و آن سو، بی‌نهایتِ هستی. مساله البته لزوما ربطی به یکتاپرستی ندارد. کرامات مرتاضان و کاهنان (مانند شَمَن‌ها) که قدرت ارتباط با طبیعت و ماوراء طبیعت و شفابخشی دارند، نشانگر این است که آدمی به هرحال با کمی سخت‌گیری بر نفس خود قادر به بارورکردن بسیاری استعدادهاست، ولی ادیانی مانند اسلام، تاکید دارند که این سخت‌گیری باید به شیوه‌ای «شرعی» انجام شود که شخص، به بیراهه کشیده نشود ...
*
به گمان من، یکی از بزرگترین بلاهایی که شاید در چند دهه‌ی اخیر، به‌ویژه با گسترش رسانه‌ها، بر سر آدمی آمده این است که او از خودش دور شده. یکربع نمی‌توانی خودت را تحمل کنی. فراموش کرده‌ای چگونه ممکن است تنها بود؟ دائم وزوز آهنگی در گوش و حرکات مداوم تصاویر از جلوی چشم و چرخش بی‌وقفه و بیهوده زبان در دهان ...
و روزمرگی
و هیاهو
و بیهودگی
و فراموشی!

  
نویسنده : علی ; ساعت ۸:٢٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٦/٤
تگ ها : خلوت ، سکوت