466- درخت زیبای من

کتاب درخت زیبای من، نوشته‌ی ژوزه مائورو ده واسکونسلوس را برای بار دوم می‌خواندم و برای چندمین بار با آن می‌خندیدم و می‌گریستم و چنین می‌اندیشیدم که چه بزرگند انسان‌هایی که هنر آنان فراتر از مرزهای زمان و مکان است.

 

این که یک نویسنده‌ی برزیلی متولد 1920 کتابی را 40 سال پیش بنویسد و ترجمه‌ی آن، نه اصل آن، اینچنین من ایرانی را که سال‌ها پس از او، در زمانی و مکانی دیگر زندگی می‌کنم اینچنین برانگیزاند، بسیار قابل تامل است.

هنر ماندگار، هنری است که به ژرفا و اندرون آدمیان نقب می‌زند.

ما آدمیان در ورای مرزها  و دسته‌بندی‌ها و رنگ و نژاد و کشور، روح مشترکی داریم. غم‌ها و شادی‌های مشترک، نیازهای مشترک، احساسات، عشق‌ها و دغدغه‌های مشترک. رنج‌های مشترک.

 

چنین است که بزرگانی مثل واسکونسلوس – شاید به دلیل زندگی سرشار از فراز و نشیب و کودکی سخت و دشوار و فقیرانه- اینچنین پرده‌های روح ما را می نوازند.

  
نویسنده : علی ; ساعت ۸:٠۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٢/٧