446- اکنون‌گریزی

بسیاری از ایمیل‌ها یا دیوارنویسی‌های دوستانم در فیس‌بوک، به‌نوعی تجلیل از گذشته یا حسرت گذشته یا رویای روزگاران کودکی است که می‌دانیم دیگر باز نمی‌گردند.

 

من تداوم چنین رویکردی را برای امروز و فردای خودمان خطرناک می‌دانم. گذشته، وجود ندارد. پرسه در گذشته‌ی شیرین و خلسه‌آور و موهومی، آدمی را نه فقط از دم‌زدن در حال بازمی‌دارد، که جرات و جسارت او را از مواجهه با مشکلات و واقعیات می‌گیرد. شاید تکرار خاطرات شیرین در جمعی دوستانه برای خنده و تفریح شایسته باشد، اما زیستن در گذشته -دست‌کم از لحاظ علوم کل‌نگری مانند پزشکی هومیوپاتی و یوگا که من مقداری با آنها آشنایی دارم- نشان‌گر عدم تعادل در آدمی است که باید اصلاحش کرد.

 

آدمی هرچه سالم‌تر باشد، بیشتر در زمان حال زندگی می‌کند. این کار دشوار است، به‌ویژه در زندگی پیشرفته‌ی امروزی و مشکلات شهرنشینی و تغذیه‌ی نامناسب و فشارهای مختلف ذهنی، روحی و جسمی، ولی بخش زیادی از آن نیز در دست خود ماست و با تمرین، قابل دستیابی است.

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱٢:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٩/٧