417- سینمای 4بعدی

به همراه سوفی به نمایشگاه تجهیزات پارک و سرگرمی دبی (DEAL 2010) رفتیم. انواع وسایل بازی بهویژه برای فضاهای سرپوشیده در این نمایشگاه مهیا بود و من هم البته تمام وسایل مورد علاقهم رو آزمایش کردم و کودک درون رو حسابی خوشحال کردم.

 

یکی از جالبترین چیزهایی که تجربه کردم، سینمای 4بعدی بود. یعنی علاوه بر پردهی 2 بعدی، با زدن یک عینک تصاویر رو 3بعدی میدیدی که حسی خیلی طبیعی به شخص میداد. (البته آواتار رو به صورت 3بعدی دیده بودیم و با تجربه سینمای 3بعدی آشنایی کافی داشتم.) نکتهی جالب این بعد چهارم بود که تکانخوردن و لرزش خود صندلی، متناسب با داستان فیلم، به همراه وزش باد گرم و سرد، پخششدن حباب بالای سر افراد، پاشیدن ذرات آب، استفادهی خلاقانه از موسیقی ... به ایجاد توهم ذهنی کمک شایانی میکرد.

 

فیلم کوتاه 5‌دقیقه ای که ما دیدیم، یک ترن هوایی بود که ما مسافرانش بودیم. باور کنید زمانی که در فیلم، واگن ما به حرکت دراومد و صندلی شروع به تکانخوردن کرد، شاید پس از 10ثانیه، چنان مغز گمراه میشد که دیگه فراموش میکردی روی یک صندلی ثابت نشستی و واقعا حس یک ترن هوایی واقعی به آدم دست میداد. سر پیچها من واقعا سرم گیج میرفت. بعضی جاها که ریل قطع شده بود و ترن در هوا معلق میشد تا روی ادامه‌ی ریل در آنسوتر بیفته، واقعا حس تعلیق به آدم دست میداد. (در این حالت، موسیقی هیجان‌آور فیلم قطع می‌شد و توی هوا شناور می‌شدی و به محض این که اون‌طرف دوباره روی ریل می‌افتادی، موسیقی دوباره شروع می‌شد و کاملا آدم رو تحت تاثیر قرار می‌داد.) خلاصه این که من چندجا از ترس سقوط حتا چشمهام رو بستم که تصویر رو نبینم!

 

فیلم که تمام شد صورتم و کف دست‌هام عرق کرده بود و وقتی از صندلی بلند شدم چندقدمی رو بدون کنترل راه رفتم تا دوباره تعادل خودم رو بهدست آوردم.

 

سوای هیجان شدید، این اندیشه ذهنم رو درگیر کرد که گمراهکردن مغز و این که مغز چیزی رو، حتا اگر توهم باشه باور کنه، تا چه اندازه میتونه روی جسم تاثیر بگذاره و واقعا باور کردم این که میگن آدمی رو با پخش تصاویری خاص میشه شکنجه داد و به مرز جنون رسوند چقدر حرف درستیه. این مساله رو میدونستم، ولی اینطور از نزدیک لمسش نکرده بودم و دربارهش به «عین الیقین» نرسیده بودم.

  
نویسنده : علی ; ساعت ۸:٠٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٢/٢٧
تگ ها :