406- اسکار 2010

دیشب 82‌امین مراسم اسکار را از شبکه‌ی FoxMovies می‌دیدم.

جدای از تمام بحث‌های فنی و سینمایی و بزرگ‌نمایی‌های هالیوودی‌ها بر فرش قرمز - که در تخصص من نیست-  و هر 5 دقیقه‌یکبار تبلیغ‌پخش‌کردن FoxMovies که بر روان آدمی سوهان می‌کشید، دو نکته‌ی سودمند به ذهنم رسید که به نوشته‌ی پیشین هم ارتباط دارد.

 

یکی از آن دو، پرهیز از زیاده‌گویی است. در سمینارها و مراسم و جلسات ایرانی (به‌ویژه دولتی) شاید بیشتر از 90 درصد صحبت‌ها به سلام و درود و تعارف و احوالپرسی می‌گذرد. یک به نام خدای ساده‌ی مجری ممکن است ده‌دقیقه وقت مردم را بگیرد و چنین است که در عمل، وقت مفیدی برای موضوعات اصلی سمینار باقی نمی‌ماند.(*) ولی در مراسم دیشب، من ندیدم که مجریان و دست‌اندرکاران برنامه‌ها زیاده‌گویی کنند و این بسیار عالی است.

 

نکته‌ی دیگری که برای من جذابیت داشت بی‌تعارفی و صراحت و «راحتی» افراد در نام‌بردن از دیگران با اسم کوچک و بدون القاب وتشریفات بود که شاید در فرهنگ ما به‌نوعی بی‌احترامی تعبیر شود، ولی افراد را در سخن‌گفتن «راحت»  و بی‌تکلف می‌کند واین نیز بسیار عالی است.

 

(*) علامه حسن‌زاده در کتاب طهارت خود بحثی درباره‌ی طهارت کلام دارند. یعنی اگر آدمی مفهومی را در چند کلمه بتواند بگوید و چندصفحه صرف آن کند، در کلام خود، طهارت ندارد. اسراف کرده است. پاکیزگی زبان یا نوشتار خود را از بین برده است.

  
نویسنده : علی ; ساعت ٩:٥٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/۱٢/۱۸
تگ ها :