377- دود عود

مشکاتیان هم رفت. او که در سنین 20-30 سالگی کارهایی آفرید که هنوز که هنوز است از بهترین کارهای موسیقی کشورمان است. آه از آن همه نبوغ ! دریغ از آن همه خلاقیت !

 

هروقت به آثار عظیم او مانند دود عود، نوا، دستان... گوش می‏‌کنم از خودبی‌خود می‏‌شوم. دوست دارم برخیزم و دست‏‌افشانی کنم. پرواز کنم. بارها به دوستان گفته‏‌ام که دوست داشته‏‌ام تنها یک‌بار در لحظات الهام آهنگ، به جای چنین افرادی می‏‌بودم و حس می‏‌کردم سرریز شدن نغمات به وجود آدمی چه حس و حالی می‏‌تواند داشته باشد ...

 

دوست دارم گوشه‏‌ای بنشینم. اخوان برایم به سوز بگوید «کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده‏‌ی خود را» و شجریان از اعماق جگر، دستان بخواند و مشکاتیان بنوازد و من بگریم!

*

این هم از برکات صدا و سیمای هنرپرور ماست که معمولا هیچیک از بزرگان این مرز و بوم را در آن جایی نیست و اگر هم جشنی و مراسمی باشد، «هنرمندانی» «مردمی» و «محبوب» را دعوت می‏‌کند که هیچ تفاوتی با خوانندگان مجالس عروسی ندارند و نه شخصیتشان، نه صدایشان، نه آهنگشان، نه شعرشان، مردمی (پاپ) نیست.

 

سال‏‌هاست که بزرگان دانش و فرهنگ و هنر ما می‏‌زیند و می‏‌میرند و رسانه‏‌ی ملی که وظیفه‏‌اش پاسداشت این بزرگان است، در عمل هیچ کار شایسته‏‌ای نمی‏‌کند. چه باک! مردم جومونگ ببینند و وقتی حضرت ایشان به ایران می‏‌آید میکروفون تمام شبکه‏‌های درون‏‌مرزی و برون‏‌مرزی جلوی ایشان ردیف شده باشد. همین درست است. به قول آن مجری سابق همین رسانه، غیر از هنر که تاج سر آفرینش است، دوران هیچ منزلتی پایدار نیست!

 

پیوندهای دیگر:

ملکوت

موسیقی ما

لبه تیغ

مختاباد

مهر

پایگاه آهنگ

ویدئوهایی از مراسم تشییع 1، 2

ویدئوی یک دقیقه سکوت در کنسرت پاریس استاد شجریان

تصاویری از مراسم تشییع تهران و نیشابور

بازار نیشابور تعطیل شد. سازها کفن پوشیدند. ایلنا

  
نویسنده : علی ; ساعت ٤:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٦/۳۱