344- قبله آمال

یکی از چیزهایی که شاید برخی ایرانیان ساکن دبی –مثل من- رو حرص می‌ده، رفتار آن دسته از ایرانیان مسافره که قبله آمال‌شون فروشگاهی در حد و اندازه Day to Day هست!

 

البته از افرادی که رهبران فکری و اقتصادی و فرهنگی زندگی‌شون مجریان شبکه‌های ماهواره‌ای باشه بیشتر از این هم توقع نمی‌ره، ولی دیگه دوستان دکتر و مهندس بنده که اینجا میان چرا اینقدر ذوق دی‌تو‌دی‌رفتن و میدون جمال رفتن دارن؟ چرا اینقدر تحت تاثیر ماهواره هستند؟ من نمی‌دونم چرا ایرانی باید در این حد و اندازه رسیده باشه که از سر صبح بیاد در این امام‌زاده بست بنشینه و با چند نایلون بزرگ خرید بره بیرون و خوشحال هم باشه و ذوق هم بکنه و احساس جهانگردبودن هم بهش دست بده! این همه فروشگاه زیبا و باکلاس و درست و حسابی رو ول کنی، چون چشم و گوش بسته چهارتا شبکه لس‌آنجلسی هستی، کل دبی رو با Day to Day و میدون جمال و نهایتا چهار تا دیسکو و کاباره بشناسی! چقدر ما کوچک شدیم که کلی پول بلیت و هواپیما و ویزا بدیم بیاییم دو تا فروشگاه معمولی و چهار تا کاباره و کباب‌خوری در صحرا و رقص دور آتش که یک عده آدم بدبخت‌تر از ما بخوان خوشحالمون کنن!

 

بعضی از ایرانی‌ها به محض رسیدن به فرودگاه دبی بلافاصله می‌رن مشروب می‌خرند و اون‌قدر در این کار زیاده‌روی شده که برای فروش مشروب در فرودگاه هم سقف خرید گذاشتند! (البته بنده به نقل از قول از یکی دوستان می‌گم که آژانس توریستی داره.) به کجا رسیدیم؟ واقعا وقتی می‌بینم که یک زوج ایرانی با یک ظاهر کاملا ماهواره‌ای (آقا یک لباس بی‌آستین مثل لباس بسکتبال پوشیده و یک شلوارک، خانم هم تا حد امکان کم لباس پوشیده و موهاش رو حتما چندین نوع رنگ کرده و دست کم سه چهار ساعت داشته آرایش می‌کرده) با چه شادی خاصی از این آزادی که به دست آوردند دارند چهارتا جنس بنجل می‌خرند و عرش رو سیر می‌کنند نمی‌دونم چه باید بکنم و چی باید بگم!

 

باز خدا رو شکر که بحران اقتصادی باعث شد مردم دست از خرید چشم‌بسته ملک بردارند و پولشون رو همین‌طوری به دست پروژه‌های نامعلوم نسپارند.

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱۱:٤٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱٢/٢٠
تگ ها :