327- نسل‌کشی

برنامه جمعه‌شب CNN (5 دسامبر 2007) را می‌دیدم.

کریستین امانپور، گزارش ویژهای از نسل‌کشی (Genocide) تهیه کرده بود و به نسل‌کشی یهودیان در جنگ جهانی دوم (هولوکاست)، نسل‌کشی ارامنه به دست عثمانی، نسل‌کشی مسلمانان بوسنی، نسل‌کشی کردهای عراق به دست صدام، نسل‌کشی مردم کامبوج به دست خمرهای سرخ و بالاخره دو مورد اخیر در کشورهای افریقایی روآندا  و دارفور سودان پرداخته بود. سعی می‌کرد دریابد که اصولا چرا چنین پدیده‌ای روی می‌دهد  وچرا جامعه جهانی هربار که با چنین فجایعی روبرو می‌شود سکوت می‌کند.

 

امانپور به شکلی بی‌پروا، سعی کرده بود ثابت کند همواره منافع اقتصادی  و روابط سیاسی بر هر شعار بشردوستانه دیگری مقدم است و به نظر من این کار را به شکل موفقیت‌آمیزی انجام داد. او با فعالانی که علیه نسل‌کشی مبارزه می‌کنند صحبت می‌کرد و نظر همه آنها این بود که در چنین مبارزه‌ای تنها هستند و دولت‌ها کاری انجام نمی‌دهند.

 

وی نشان داد که در زمانی که خمرهای سرخ 2 میلیون نفر را در کامبوج بیرحمانه قتل عام کردند، دولت ریگان و 70 کشور دیگر، رای به حضور نماینده خمر سرخ بر صندلی کامبوج در سازمان ملل دادند. چرا که جناح مخالف خمرهای سرخ مورد حمایت شوروی بود و در دوران جنگ سرد، این به مصلحت امریکا نبود.

 

همچنین وی صراحتا از حمله شیمیایی صدام به رزمندگان ایران صحبت کرد و نشان داد که در همان زمان، مصالح و منافع اقتصادی و سیاسی امریکا باعث شد هیچکش چیزی به صدام نگوید و حتا بعد که کردهای عراق بیرحمانه مورد بمباران شیمیایی قرار گرفتند نیز مجامع جهانی سکوت کردند و فقط وقتی رگ بشردوستانه‌شان متورم شد که صدام به کویت حمله کرد. صدالبته کردها که چیزی نداشتند، ولی کویت نفت داشت و این مهم است!

 

در بخش‌هایی از گزارش، امانپور از آرشیو فعالیت‌های خود بخش‌هایی از حملات لفظی خود به کلینتون را پخش کرد که در آن به خاطر سکوت امریکا در نسل‌کشی مسلمانان بوسنی به وی حمله می‌کرد و کلینتون چگونه در برابر او مجبور به پاسخگویی شده بود...

 

یک روی سکه نشان می‌دهد که امریکا کشور عجیبی است. این گزارش نشان داد چگونه یک خبرنگار (که اصالتا ایرانی هم هست) می‌تواند آنقدر آزاد باشد که گزارشی کاملا ضدامریکایی را از شبکه CNN پخش کند و رییس جمهور وقت امریکا را صراحتا مورد امر و نهی قرار دهد و از او جواب بخواهد و این واقعا برای من بسیار جالب و آموزنده بود.

 

روی دیگر سکه را نیز فراموش نکنیم. امانپور نکته تلخ داستان را به صراحت به همه نشان داد: منافع سیاسی اقتصادی است که حرف اول و آخر را می‌زند. بقیه همه مزخرفات و دروغ‌های سیاست‌بازان است. بشر و حقوق بشر و جلوگیری از نسل‌کشی و دفاع از محرومان کیلویی چند است؟

  
نویسنده : علی ; ساعت ٩:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٩/۱۸
تگ ها :