32- نمی‌شه چیزی هم سیستم باشه و هم بی‌هدف! (بخش 1)

road

* یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های هر سیستم، هدف‌مندی آن است. یعنی نمی‌شود چیزی را سیستم نامید و در عین حال هدفی برای آن قائل نشد.

** روزگاری را به خاطر می‌آورم که گروه‌هایی در دانشکده ساخته بودیم و در آن‌ها فعالیت می‌کردیم و چنان اهدافمان برایمان مقدس بود که هرکاری، ولو خرید یک کاغذ برای فعالیت گروه مقدس محسوب می‌شد. یعنی هر چیزی در راستای اهداف گروه، معنا و مفهوم پیدا می‌کرد. شخص نمی‌گفت کاغذ می‌خرم، می‌گفت دارم کاری می‌کنم که باعث تعالی گروه می‌شود . . . .
«پیتر سنگه» در شاهکار خود «پنجمین فرمان» از سازمان‌های فراگیر (Learning Organoizations) یاد می‌کند و می‌گوید: «. . . هریک از ما –احتمالا- زمانی عضو یک گروه موفق بوده‌ایم، گروهی از افراد که در کنار یکدیگر به گونه‌ای خارق‌العاده فعالیت می‌کردند، گروهی که به یکدیگر اعتماد داشتند، نقاط قوت یکدیگر را قدر می‌نهادند و محدودیت‌های یکدیگر را جبران می‌کردند. گروهی که اهداف مشترکی بزرگ‌تر از هدف‌های فردی داشتند و در نهایت به نتایج دور از انتظاری دست یافتند . . . .»

و من می‌افزایم: کسانی که چنین تجربه‌ای ندارند هرگز مفهوم شورانگیز و خارق‌العاده‌ی چند جمله‌ی بالا را نخواهند فهمید. این سخنان از جنس «حال» است، نه «قال»! من در آن گروه‌ها به مفهوم واقعی کلمه «زندگی» کردم، «زنده» شدم، «رشد» کردم . . . .

*** جای تعجب نیست که بسیاری از مشکلات مردم، جامعه، کشور، سازمان‌ها و . . . به خاطر گم‌شدن اهداف سیستم غایی باشد. چرا که با توجه به مطالب پیشین این وبلاگ، می‌دانیم که هر سیستمی برای درست‌کار کردن باید ببیند در داخل چه سیستمی قرار دارد و اهداف آن سیستم بزرگتر چیست. در دیدگاه شخصی من، این امر در نهایت به این معرفت می‌رسد که همه‌چیز «یک» چیز است. همه‌ی اعضای یک پیکر واحد هستیم و هدف‌مندی آفرینش به‌سادگی در همین جمله نهفته است: «که یکی هست و هیچ نیست جز او» !

ان شاء ا. . . درباره‌ی هدف‌مندی سیستم‌ها بیشتر خواهم نوشت.



*

«محبوبه‌ی قنبرزاده» نیز از دست این دنیای حقیر آسوده شد و به نیستان بازگشت.

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱٠:۱٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٢/۳/۱٧
تگ ها :