316- سخنانی از آیت‌ا... بهجت

 سخنان عالمان عمل‌گرا با واعظان جلوه‌گر در محراب و منبر بسیار فرق می‌کند. مختصر می‌گویند، ولی اساسی صحبت می‌کنند. چون در سخن‌گفتن به طهارت معتقدند (پرهیز از گفتن کلمه‌ای اضافی، مشکوک یا بی‌فایده)، کم‌گوی هستند. حرفشان را باید با چشم جان خواند، با دقت فراوان و حرف به حرف، نه با همان چشمی که یک خبر ورزشی یا سیاسی را می‌خوانیم.

*

 

هیچ ذکری بالاتر از  «ذکر عملی» نیست. هیچ ذکر عملی بالاتر از «ترک معصیت در اعتقادات و عملیات» نیست و ظاهر این است که ترک معصیت به قول مطلق، بدون «مراقبت دائمی» صورت نمی‌گیرد.

*

جماعتی هستند که وعظ و خطابه و سخنرانی را که مقدمه عملیات مناسب می‌باشند، با آنها معامله ذی‌المقدمه می‌کنند، انگار دستور این است که «بگویند و بشنوند، برای این که بگویند و بشنوند» و این اشتباه است.

تعلیم و تعلم، برای عمل مناسبند و استقلال ندارند. برای تفهیم این مطلب و ترغیب به آن فرموده‌اند: کونوا دعاه الناس بغیر السنتکم. با عمل بگویید و از عمل یاد بگیرید و عملا شنوایی داشته باشید.

بعضی «التماس دعا» دارند. می‌گوییم «برای چه؟» درد را بیان می‌کنند، دوا را معرفی می‌کنیم، به جای تشکر و به‌کارانداختن، باز می‌گویند: «دعا کنید!»

دور است آنچه می‌گوییم و آنچه می‌خواهند، شرطیت دعا را با نفسیت آن مخلوط می‌کنند، ما از عهده تکلیف، خارج نمی‌شویم، بلکه باید از عمل نتیجه بگیریم و محال است عمل، بی‌‌نتیجه باشد و نتیجه، غیر از عمل حاصل شود. اینطور نباشد  پی مصلحت، مجلس آراستند     نشتستند و گفتند و برخاستند!

 

خدا کند قوال نباشیم، فعال باشیم. مبادا حرکت عملی بدون علم بکنیم و توقف با علم بکنیم.

]بلکه[آنچه می‌دانیم بکنیم و آنچه نمی‌دانیم توقف و احتیاط کنیم تا بدانیم. قطعا این راه پشیمانی ندارد. به همدیگر نگاه نکنیم، بلکه نگاه به «دفتر شرع» نماییم و عمل و ترک را مطابق با آن نماییم.

*

آقایانی که طالب مواعظ هستند از ایشان سوال می‌شود آیا به مواعظی که تا به حال شنیده‌اید عمل کرده‌اید یا نه؟ آیا می‌دانید هر که عمل کرد به معلومات خودش، خداوند مجهولات او را معلوم می‌فرماید؟

 

  
نویسنده : علی ; ساعت ٧:٢٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٧/٢٤
تگ ها :