310- رمضانیات (3) حالت پیش‌فرض

 

اغلب نرم‌افزارها یا سخت‌افزارها یک حالت Default یا پیش‌فرض برای استفاده کاربران مبتدی، کم‌حوصله یا غیرکنجکاو دارند که باعث می‌شه نرم‌افزار/سخت‌افزار به شکلی مناسب و با تنظیمات لازم کار بکنه و نیازها رو برآورده کنه.

 

گاه چنین میاندیشم که خداوند هم انسانها رو –کمابیش- با تنظیمات پیشفرض خلق میکنه.

 

اما ... اون گوشهها، یک نشانه‌هایی میگذاره که فلانی، تو قابلیت upgrade هم داری ها، میتونی بیشتر از این باشی، میتونی رمت رو اضافه کنی، هاردت رو، بری توی شبکه، کلی بخش برای برنامهریزی داری، ماکرونویسی داری، تو همین برنامه روتین روزمره نیستی، برات منوهای مخفی گذاشتم، نگاه به این Recommendedها نکن، برای بچهتنبلاست، بیا بالا، ببین چه کارها که نمیتونی بکنی، تو ابعاد دیگری داری، میتونی تحت وب کار کنی، تا کی به این ورژن Minimize یا نهایتش Typical چسبیدی لاکردار؟ نمیخوای Full کار کنی؟ برو تیکهای اضافیت رو بزن، به گزینههای مختلفت سرکشی کن،  منوهای مخفیت رو باز کن، به Source خودت سرک بکش ... هک کن، هک شو ... اصلا به Registry ات سر زدی؟ فایلهای hidden خودت رو دیدی؟ دیدی چقدر Port داری؟ اصلا فهمیدی چرا بعضی پورتها رو گذاشتم خودت باز کنی؟...

 

عرفان و کامپیوتر؟ فکر میکنی اگر در زمان مولانا و حافظ  به جز شمع و شاهد و شراب، کامپیوتر هم بود، ازش در شعرهاشون استفاده نمیکردند؟ اصلا به نظر من علم کامپیوتر قدرت زیادی در تفسیر هستی داره، چون بر مبنای اطلاعاته و هستی (به فرمایش علامه حسنزاده در جلد اول کتاب معرفت نفس) چیزی نیست جز دانش انباشته بر هم.

  
نویسنده : علی ; ساعت ٢:٠۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٦/٢۱
تگ ها :