31- دیدن سیستم از بیرون

sea

1- کسی که خودش درون یک سیستم است، هیچگاه نمی‌تواند به خوبی یک ناظر خارجی سیستم را شناسایی کند. مثال‌هایش بسیار است. از یک تماشاچی ورزشی که حتا بهتر از ستارگان داخل میدان متوجه اشکالات تیم می‌شود تا دیدن اشکالات دیگران. معمولا خیلی راحت می‌توان ایرادهای دیگران را دید. اما دیدن ایرادهای خود؟
2- شخصی که از بیرون به یک شرکت، سازمان دولتی، جریان اجتماعی . . . می‌نگرد بهتر از افراد داخل آن متوجه ضعف‌ها می‌شود. معمولا این سوال برای این اشخاص پیش می‌آید: «یعنی واقعا افراد این سازمان/شرکت/مجموعه/تیم نمی‌دونن فلان جای کارشون چقدر مشکل داره؟ نمی‌فهمن ما ازشون چی می‌خواهیم؟ نمی‌فهمند که کار مردم لنگه؟»
3- چنین بحثی درباره مواجهه با بیماری‌ها نیز صادق است. یک پزشک متخصص که غرق در طرز کار فلان هورمون بدن است از تاثیر و تاثر عوامل بی‌شمار دیگر در بدن باز می‌ماند و لذا هیچگاه به خوبی یک پزشک کل‌نگر نمی‌تواند یک درمان دائمی برای بیمار به ارمغان آورد.
4- بسیاری از مردم کشور ما چه در قطب موافق و چه در قطب مخالف اسلام، نگاهی درون سیستمی به اسلام دارند. یعنی هیچگاه به شفافیت و بی‌طرفی یک ناظر بی‌طرف نتوانسته‌اند اسلام را بشناسند. لذا بسیاری از مسلمانان ما نقد سیستم خود را تحمل نمی‌کنند و بسیاری از منتقدان درون سیستم ما نیز رفتارهای درون سیستمی را ملاک سنجش خود اسلام گرفته‌اند و به چیزی جدای از اسلام تاخته‌اند . . . .
5- از طرف دیگر، این دید به‌خوبی نشان می‌دهد که چرا خداوند فراتر از مرزهای شناخت قرار دارد. علت آن است که با فرض پذیرش خداوند و صفات او (که از هرچیزی بزرگ‌تر است و هرکجا که بنگری روی او بینی و اول و آخر هر چیز اوست . . . .) همواره تمامی پدیده‌های هستی زیرمجموعه او خواهند بود و در نتیجه همواره نگاهی درون‌سیستمی به ساحت خداوند خواهند داشت. (حتی اگر منکر آن شوند. مانند ماهی‌ای که ادعا کند می‌خواهد بیرون از دریا، دریا را بشناسد. چه دریا را انکار کند و چه نکند، در دریاست!) بنابراین نمی‌توان خداوند را شناخت و همواره به گفته‌ی آن پیام‌آور شیدایی باید گفت: «ما عرفناک حق معرفتک!»

  
نویسنده : علی ; ساعت ٧:٥٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٢/۳/۱۱
تگ ها :