306- المپیک 2008

 

1.

امسال برای اولینبار تونستم افتتاحیه، اختتامیه و بازیهای مختلف المپیک رو بدون سانسور ببینم و صدها بار به نظم و ترتیب و هنر شرقی (از نوع چینی) تبریک بگم و بارها از زیبایی خیرهکننده مراسم المپیک، شگفتزده بشم.

همزمان با دیدن افتتاحیه و اختتامیه، صحنههای طنز زیادی از جلوی چشمم گذشت که اگر این المپیک در تهران برگزار میشد، چهها که نمیشد! راهنمایی: فقط کافیه فقط بخشی از افتتاحیه یا اختتامیه رو دیده باشید و در ذهن اون رو در ایران تجسم کنید و بخندید ... مثلا وسط مراسم برق میرفت یا گاز مشعل قطع میشد یا کلیه برنامههای حرکات موزون جای خودش رو به سخنرانی مسوولان مختلف ورزشی میداد ...

 

2.

بد نیست بدونید همین دبی که تا سی سال پیش بیابون بود، داره تقلا میکنه که میزبان المپیک ۲۰۱۶باشه و حتا یک شهرک المپیکی از همین الان داره میسازه، مسوولان ما هم که معلوم نیست اصلا حواسشون کجاست ... (شاید در فکر نمایشگاه کتاب بعدی هستند که بعد از 20 سال برگزاری، هنوز توش موندهایم.)

 

3.

چرا توقع مدال از ورزش ایران داریم؟ چند درصد این غرغروها روزی یک نوبت ورزش میکنند؟ چند نفر از این بزرگسالان ما که میگن خاک تو سر کاروان اعزامی، فرزندانشون رو به کلاسهای دو، ژیمناستیک یا شنا میفرستند؟ چرا از یک جامعه غیرورزشکار که مظلومترین درس مدارسش ورزشه، توقع مدال داریم؟ چرا مردمی که ورزششون در فوتبال و فوتبالشون در قرمز و آبی خلاصه میشه باید در المپیک حرفی برای گفتن داشته باشند؟

کدام سیاست صدا و سیما باعث تشویق جوانان به دو، شنا و ژیمناستیک شده؟ سالهاست که حسرت دیدن یک مسابقه دو و میدانی یا ژیمناستیک به دل من مونده. اونوقت در اخبار ورزشی، جزییات استعقای مربی لیگ دسته دوم سوئد رو هم میگن. اصلا سیاست صدا و سیما در ورزش، در سرگرمکردن مردم با فوتبال خلاصه شده. شما چیز دیگری دیدید؟ تمام جراید زرد ورزشی، تمام اخبارشون فوتبال و حواشی اونه. حالا همه اینها طلبکار شدن. اون هم باز برای جذب بیننده و فروش. نه برای رفع معضلات ورزش کشور. نهایتا دو هفته دیگر هم تب المپیک می‌خوابه و روز از نو، روزی از نو. مجریهای ورزشی رو ببینید. اغلب، شروع کردند به چاقشدن و چربی داشتن! این مجری ورزش ماست که چپ و راست می‌گه ورزش خوبه. خوب اگر خوبه برو خودت رو درست کن!

تمام کشورهای موفق، ورزش رو نه برای المپیک، که به عنوان یک درس حیاتی و اساسی در سطح مدارس آغاز میکنند. مثل ما نیست که یک توپ بندازن وسط و بگن این هم زنگ ورزش. آموزش و پرورشه که میتونه قهرمان المپیک بسازه. نه تزریق پول، مدتی قبل از شروع مسابقات!

*

خلاصه کنم. ما در عرصه ورزش، مردمی تماشاچی هستیم. تماشاچی که مدال نمیگیره!

 

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱٠:٥٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٦/٥
تگ ها :