282- سفرنامه نوروزی – بخش دوم

(قسمت اول)

 7- تنها چیزی که از خدا میخواستیم پایان این مسافرت بود. چندساعتی از نیمه شب گذشته بود که وارد منزل پدری شدیم.  همهجایم درد می کرد. کمر، ستون فقرات، سر، دل. در طول روز هم که وقت نشده بود چیزی بخوریم. ظهر در ماشین گرم بیکولر، شب در ماشین سرد بیبخاری وسط بیابان. به قول خراسانیها تلخه کرده بودم.(تبصره- تا یادم نرفته باید بگویم حضور نیروی انتظامی در سراسر مسیر عالی بود. خدا خیرشان بدهد که به هرتصادفی، هر وضعیتی، هر گرفتاریای به موقع رسیدگی میکردند و در همه مناطق، در سرما و گرمای آزاردهنده جادهها مشغول کار بودند.)

 8- به محض رسیدن خوابیدیم که شاید رفع خستگی شود و لحظه سال تحویل سرحال باشیم. صبح فشار آب در حد شیر سماور بود و حدود سال تحویل کلا آب قطع شد! طبیعی است که من و همسرم که یک روز سخت را در اتوبوسها و ماشینها و جادهها گذرانده بودیم چه نیاز مبرمی به دوشگرفتن داشتیم که این هم نشد!سال که تحویل شد بنده دور از جان دوستان، افقی شدم و پنج شش روز هم افقی ماندم! نمیدانم چشم خورده بودم، آه دوستان که فکر میکنند بیمعرفت شدهام مرا گرفته بود، ویروسی چیزی نوش جان کرده بودم، هرچه بود روز اول کمی تب و لرز و پنج روز متوالی ضعف شدید داشتم. در حدی که صبحانه میخوردم و میخوابیدم تا ظهر، برای ناهار بیدار میشدم و غذا میخوردم، دوباره پهن میشدم تا شب! آخرش مجبور شدند به من سرم وصل کنند. برای اولین بار در عمرم زیر سرم هم رفتم. طفلی پدر و مادر و خواهر و برادرها که بعد از ماهها که مرا میدیدند با این وضع میدیدند و فقط برایشان دردسر داشتم.  (البته بعدا که برگشتم، فهمیدم تمام دوستان و همکارانی که به ایران رفته‌اند مریض شده‌اند.گویا اپیدمی آنفلوانزا شایع شده بود که نصیبش برای من فقط همان ضعف مفرط بود.) به هیچکسی نتوانستم زنگ بزنم. دید و بازدید فقط یکی دو جا رفتم. منزل یکی دو تا از بزرگان به رسم احترام و همین. چشمم درد میکرد و به مانیتور هم نمیتوانستم نگاه کنم. بنابراین از ینترنت هم هیچ خبری نداشتم ... خلاصه جایتان خالی نباشد، اوضاعی بود نوبر! خوشبختانه از دوستان هم هیچکسی به من زنگ نزد و بنابراین همگی در بیخبری خوبی به سر میبردیم.

 9- از یک روز مانده به حرکت حالم خوب ماند تا همین الان. برگشتنی بلیت قطار داشتیم و بهراحتی به تهران برگشتیم و از آنجا به استان چهارمحال و بختیاری (استان خانواده همسرم) رفتیم. (بلیت اتوبوس اسکانیای تهران شهرکرد: نفری 6 هزار تومان) از سرمای سوزان پارسال و امسال هیچ خبری نبود. هوا گرمتر از خراسان و همهجا فوقالعاده خشک و آفتابی بود. تمام منابع آبی خشکیده بود. رودخانهها عملا به آبباریکه تبدیل شده بودند. بخش زیادی از ذخایر زمینی مثل چاهها و آبها خشکیده بودند. کشاورزان و مردم و زمینها و گیاهان همه چشم به آسمان داشتند. خلاصه کنم، وضع خیلی خراب بود. ما از اصفهان به بعد به جز باد و خاک چیزی ندیدیم. گرانی سال گذشته، سرمای خشک زمستانی و خشکسالی دست به دست هم داده بود و ما به چشم خودمان در روستایی که باید مثلا منبع برکت باشد، گوشت کیلویی 12 هزار تومان هم دیدیم! حال یک روستایی در یک استان محروم چگونه باید گوشت بخورد معلوم نیست. 

 10- سرمای خشک زمستان بسیاری از درخت ها را سوزانده بود و سرمای بیرحم تورم هم مردم را. یک کشاورز برایم تعریف میکرد که از صبح تا ظهر برای چند لیتر سم و کود شیمیایی در صف بوده و بهزور به قیمت دولتی گرفته. آزاد آن چندین برابر است. میگفت برای یک خرید مقداری سم و کود 50 هزار تومان داده.دیگری میگفت یک بشکه قیر پارسال 25 هزارتومان بوده، الان شده 130هزار تومان و مردم گرفتار شدهاند. میگفتند آجر دانهای 200 تومان شده!! هرکسی از چیزی مینالید. من هزار بار خدا را شکر کردم که هیچ مسوولیت دولتی ندارم (*) که  حداقل  جلوی این توده زحمتکش بیتوقع، از خجالت مجبور نباشم سر به زیر بیندازم. هرچند معمولا من ندیدهام آدمی بعد از مسوولشدن چندان احساس خجالت کند! آخر چرا در یک روستا باید میوه و گوشت گرانتر از تهران باشد؟ یک بشکه قیر 135هزار تومان باشد؟ خرید سم و کود نیازمند پارتی و گرفتاری باشد؟  من خودم دیدم که گله گوسفند را وارد مزرعه محصولات دیمی کرده بودند که حداقل چریده شود. چون آن محصولات به خاطر بی‌آبی دیگر رشد نمیکردند و عملا بلااستفاده شده بودند. اگر بارانی نیاید محصولات آبی نیز همین وضع را خواهند داشت و تورم و خشکسالی با هم کمر مردم محروم ناحیه را خواهد شکست. (*) رییس جمهور  پریروز فرمودند که تورم قرار بوده به 70درصد برسد و دولت با تلاش شبانه روزی مانع این امر شده و منظورشان این بود که خوشحال باشیم. البته آن قیر لاکردار که 500درصد تورم داشته. بقیه چیزها هم دست کم همین طور. من اصلا  نمیدانم نقش و مسوولیت دولت‌ها در کنترل تورم یک کشور چیست؟ لابد الان هم که دارم گزارش چیزهایی را که دیدهام مینویسم و میگویم مسوولان باید ریگی در کفشم هست و خودم خبر ندارم. نمیدانم آیا نباید چیزی را که به چشم دیدهام بنویسم؟ نگویم خشکسالی دارد مردم نیمه جنوبی کشور را به خاک سیاه مینشاند؟

 11- واقعا ماشین خوب سوارشدن هم آدم را بدعادت میکند. خیلی سعی کردم به خودم جرات بدهم و پشت پراید و پیکان بنشینم، ولی نشد. اصلا رانندگی در خارج از کشور این معضل را درست میکند که دیگر نه هر ماشینی میتوانی سوار شوی، نه اصلا جرات میکنی در خیابانهای ایران رانندگی کنی. وقتی برگردم حتما باید چندبار خلاف و زیگزاگ و یکطرفه و بدون راهنما و خارج از خطوط ... بروم که بتوانم دوباره رانندگی کنم.

 12- سیزده بدر به همراه  اقوام همسرم به مناطق کوهستانی و جنگلی مسیر چهارمحال-خوزستان رفتیم. جایی به نام «دره عشق» که کوههای آن پوشیده از درخت بلوط است و گویا قبلا خیلی سبز بوده و خشکسالی امسال ظاهر منطقه را خراب کرده بود. جای شما خالی با همین وضع خرابش هم بسیار سرسبز و زیبا بود. این هم چند عکس از مناظر روز سیزده بدر:

دره عشق

  
نویسنده : علی ; ساعت ۳:٥٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱/٢٥
تگ ها :