262- رستاخیز

 

شاید یکی از ترسناک‌ترین لحظات برای من، لحظاتی است که به رستاخیز فکر می‌کنم!

قرآن بخونید! تقریبا صفحه‌ای خالی از یادآوری اون روز نیست. چنین می‌اندیشم که انسان نیازمند یادآوری است. چرا که گستاخ و فراموشکاره. باید هی بهش یادآوری کرد.

 

اینجا برای هر چیزی گریزی هست:

اینجا که هستی همیشه یک بالاخره‌ای هست. آدم گرفتاری داره، بالاخره درست می‌شه، بیماره بالاخره خوب می‌شه، امتحان داره، بالاخره تموم میشه، خسته است، بالاخره استراحتی می‌کنه، حوصله نداره، بالاخره یک‌جوری خودش رو سرگرم می‌کنه، منتظره، بالاخره یکی می‌آد ... ولی در اون روز بالاخره‌ای در کار نیست. جز ابدیت چیزی نیست. یا نزد ملیک مقتدر، مشغول تحیت و سلامی و یا ... پناه بر خدا!

اینجا با دلخوشی‌ها روزگار می‌گذره، سختی هرروز و لحظه و وضعیتی با امید روزی بهتر می‌گذره ... گاهی همین دور هم نشستن و چای‌خوردن یک دلخوشیه ... ولی یاد اون روز که می‌آد، روزی که فاصله‌اش با ما خیلی کمه ... با همه ما، بهتر بگم اصلا فاصله‌ای باهاش نداریم ... ما در دل قیامتیم، جزئی از قیامتیم، در قیامتیم، فقط یک مرگ بین ما فاصله است تا چشممون حقیقت قیامت رو ببینه. مرگی که شاید در یک قدمی باشه، همین نزدیکی، ده سال بعد، یک سال بعد،  فردا صبح، یک ثانیه بعد، اصلا بگو هزار سال بعد، به قدر عمر نوح، ولی می‌آد.

 

علی بزرگ فرمود یک حقیقت اگر وجود داشته باشه همین مرگه. از دستش نمی‌شه در رفت و اتفاقا همه ناباورانه باهاش برخورد می‌کنن. انگار فقط قراره در خونه دیگران بره.

 

رستاخیز، روزی است که گریزی از اون نیست. وقتی به یادش میافتم از خودم می‌پرسم آخه چرا باید به دنیا بیام و در محضر خدا با وضعی حاضر بشم که فرزند و همسر و پدر و مادر همه از هم می‌گریزند و انسان با وضعی فلاکت‌بار باید هزار بار بمیره و زنده بشه تا به حساب همه برسند؟ هرچند که مردن در اون لحظات ترسناک نعمتیه که متاسفانه به کسی نمی‌دن! دیگه مرگی هم در کار نیست که نفس راحتی بکشی بنده خدا!

تا به حال خودتون رو در اون لحظات سخت تصور کردید؟ خیلی ترسناکه. ترسناک‌تر اینه که حتما اون روز رو خواهیم دید. زیاد به این مساله فکر کردم که مرگ چیز ترسناکی نیست. واقعا هم نیست. شاید لحظات قبل از مرگ به دلیل ماهیت ناشناخته‌اش کمی آدم رو نگران کنه، ولی خود مرگ باید خیلی لذت‌بخش باشه. رهایی از کالبد. پرواز به عالم بیداری، تولد در جهان ابدیت، پایان دوران جنینی!

اما قیامت! که از لحظه مرگ برای هرکسی آغاز می‌شه. حضور در نزد داوری که اگرچه کریمه، ولی دقیقه و اینه که کار رو سخت می‌کنه.

*

راستی عید همه مبارک. نماز و روزه‌ها قبول.

 

 

 

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱٢:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/٧/٢۱
تگ ها :