171- دمی با حافظ

گر  چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود

تا   ریا   ورزد   و  سالوس  مسـلـمان  نـشود

رندی آموز و کرم کن که نه چندان هنر است

حیوانی   کـه  ننوشد  می  و  انسان  نـشود

گوهر   پاک   بـباید   کـه   شود   قابـل  فیض

ور  نه  هر  سنگ و گلی لؤ‌لؤ‌ و مرجان نشود

اسم اعظم بکند کار خود ای دل خوش باش

کـه  به  تلبیس  و  حیل  دیو مسلمان نشود

عشـق  می‌ورزم  و  امید  که این فن شریف

چون   هـنرهای  دگر  موجب  حرمان  نـشود

دوش   می‌گفـت  که  فردا  بدهم  کام  دلـت

سـبـبی   ساز   خدایا   که  پشیمان  نـشود

حسـن  خلقی  ز  خدا  می‌طلبم  خوی تو را

تا   دگر   خاطر   ما   از   تو   پریشان   نـشود

ذره    را    تا    نـبود   هـمـت   عالی   حافـظ

طالـب   چشمـه   خورشید  درخشان  نشود

 

پارسال پیرارسال همین روزها:

آزمونی برای خودشناسی 5-6-82

آب‌تنی در حوضچه اکنون 10-6-82

جهان nبعدی 5-6-83

دکتر محمود حسابی 12-6-83

 

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱٢:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٦/٩
تگ ها :