میان‌بر 14

child
سلام. یکی از شیرینی‌های کاریکاتور (و مقوله‌ی طنز) ‌این است که متوجه نمی‌شویم مخاطب اصلی آن مطلب خودمان هستیم !
امیدوارم مصداق کاریکاتور بالا نباشیم.
(نشانه‌هایش ساده است: اهل خور و خواب هستیم یا تفکر و اندیشه؟ پدیده‌های قابل‌خوردن را به شکل نشانه‌هایی اندیشه‌زا می‌بینیم یا صرفا به چشم خوراکی؟ بهترین خاطره‌مان آن تلاش فکری بوده که منجر به تحولی درونی شده یا آن شکم‌چرانی فلان شب در فلان عروسی؟ به اندیشه‌های جدید و متفاوت با نگرش‌های خود احترام می‌گذاریم یا این که هرچه را متوجه نشویم مسخره می‌کنیم و دست‌کم می‌گیریم؟ به خلاقیت و نگاه کنجکاوانه‌ی کودکانه احترام می‌گذاریم یا مدت‌هاست کودک وجود خود را کشته‌ایم؟ نکند کودکان را که بزرگ‌ترین استادان یادگیری دانش و زیستن در زمان حال هستند کمتر از خود تصور می‌کنیم؟)
امیدوارم مصداق کاریکاتور بالا نباشیم.

  
نویسنده : علی ; ساعت ۸:۳٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۱/۱۱/٢٧
تگ ها :