121- دانستن و ندانستن

براي شما پيش نيومده كه فكر كنين كاش فرصتي داشتم، مي‌نشستم با دل سير كتاب‌هاي دوران درسي راهنمايي و دبيرستان رو يك‌دور براي خودم مي‌خوندم. دوباره چند تا معادله حل مي‌كردم، مشتق مي‌گرفتم، الگوريتم مي‌كشيدم، انتگرال مي‌گرفتم، قضاياي هندسي رو يك دور ديگه اثبات مي‌كردم، با هم‌نهشتي‌ها دوباره سروكله‌اي مي‌زدم، يك معادله خفن مثلثاتي رو اثبات مي‌كردم، فرمول‌هاي فيزيك‌مكانيك و شيمي رو مرور مي‌كردم ... اوه! چقدر كار مي‌شد كرد. حتي اگر حوصله داشتم درس‌هاي علوم پايه دوران دانشگاه رو دوباره و براي دل خودم نگاه مي‌كردم. نه براي خوشامد استاد و جزوه‌نويسي و اين‌ها .... از اينكه حتا مفاهيم دروسي مثل دستور زبان فارسي هم ممكنه فراموشم بشه مي‌ترسم. گاهي از اين كه خيلي از معلومات گذشته رو فراموش كردم، بدجوري پكر مي‌شم. شما چطور؟

 

گاهي فهرست دانستني‌هايي رو كه دوست دارم ياد بگيرم و هيچ وقت در يك عمر (حالا خوش‌بينانه بگير صدسال)، نمي‌شه همه‌شون رو ياد گرفت توي ذهنم مرور مي‌كنم و فقط حسرت مي‌خورم. ببين چقدر چيز جالب توي دنيا هست و چقدر دانستن اون‌ها شورانگيزه و بهره تو از اين همه دانش ....؟ شايد قدر دونه ارزني، شايد هم كمتر. مثل اون حسرتي كه توي يك نمايشگاه بزرگ كتاب به آدم دست مي‌ده. تلخ و سرد!

خوشبخت‌ترين افراد روي زمين، كساني هستند كه يك زمينه علاقه بيشتر ندارند. راحت! يك زمينه رو مي‌چسبن و توش خيلي هم موفق مي‌شن. هم دكترا و پروفسورا و اين حرف‌ها توش هست، هم بهره مادي. بالاخره يك كار رو كه خوب بلد باشي خيلي خوبه ديگه! ديگه مرض كه نداري از همه سوراخ‌سنبه‌هاي عالم سر در بياري. يك چيز رو خوب ياد مي‌گيري و ارضات هم مي‌كنه و برات درآمدزا هم هست و ديگه چي مي‌خواهي مگه؟

ولي افرادي كه هميشه بين دو آسياسنگ «دانستن بيشتر» و «الزامات زندگي» (شغل و درآمد و خونه و حساب و كتاب و ...) مشغول ساييده‌شدن هستند، بهره‌اي از اون نوع خوشبختي ندارن.

نمي‌خوام افسوس بخورم، ولي مي‌تونم عطشناك باشم. انسان احتمالا تشنه به دنيا مي‌ياد و لابد تشنه هم مي‌ره! شايد علتش اينه كه به يادش بمونه كه فقط در لحظه وصل به درياست كه تشنگي تموم مي‌شه! 

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱٢:۳٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/۸/۱۸
تگ ها :