درباره‌ی من و وبلاگ

هو

 

الف- دربارهی من

سال 55 شمسی به دنیا آمده‌ام. مهندسی صنایع خوانده‌ام، ولی بیشتر در زمینه‌های آموزشی و نرم‌افزاری فعالیت دارم. دوره‌ی نظری پزشکی هومیوپاتی را گذرانده‌ام، ولی هنوز نتوانسته‌ام بخش کلینیکی و عملی آن را تمام کنم و مدرکی بگیرم. به آموختن و آموزاندن بیش از هرچیزی علاقه دارم، به‌ویژه در زمینه‌ی دین‌پژوهی، انسان‌شناسی، علوم (ریاضیات، فیزیک کوانتوم)، هنرها (ادبیات، موسیقی، انیمیشن، تئاتر، سینما)، کامپیوتر و طب کل‌نگر (هومیوپاتی، یوگا ...). من و همسرم پس از هشت سال زندگی در دبی، از نوروز 1392 به ایران بازگشته‌ایم.

 

 

ب- چرا نام این وبلاگ، راه میانبر یا Shortcut است؟

روزی که این وبلاگ را ساختم، در صفحه آرشیو آن دلیل نام‌گذاری را نوشتم. آن نوشته، بی‌کم‌وکاست، چنین بود:

 

چرا Shortcut؟  هر کسی که با کامپیوتر کار کرده باشه، با shortcutها آشناست. shortcut به خودی خود هیچی نیست. وقتی روش دوبار کلیک می‌کنی، تو رو به دنیاهای پشت سرش وصل می‌کنه و یه‌دفعه می‌بینی ساعت‌هاست که داری با اون برنامه‌ای کار می‌کنی که رابطش اون shortcut بوده. من در وبلاگم سعی کرده‌ام shortcutها رو معرفی کنم، این که روش کلیک بکنی یا نکنی آزادی. من چه‌کاره‌ام؟ ولی اگه shortcut رو از روی صفحه زمینه کامپیوترت پاک هم بکنی، اون برنامه سرجاشه. فکر نکنی با پاک‌کردن shortcut برنامه رو می‌تونی حذف کنی! بنابراین امیدوارم سرت به خوندن shortcutها گرم‌نشه و باهاشون دقیقا همون برخوردی رو بکنی که با shortcutهای روی کامپیوترت. (یا اجراشون کن، یا از روی زمینه برشون دار!) عالم هستی پره از این راه‌های میان‌بر. ارزششون رو بشناس. روشون دوبار کلیک کن و بعد از دیدن عوالم پشت صحنه اونا، در موردشون قضاوت کن.

 

پ- در این وبلاگ درباره چه می نویسم؟

این وبلاگ نخست با تاملات میان‌بری شروع شد، بعد وارد مباحث تفکر سیستمی شدم و پس از آن بیشتر درباره هومیوپاتی نوشتم. بعد از این دوره هم، سعی کردم مطالبی را که به نظرم مفید آمده بنویسم. آنچه که هست همواره سعی کرده‌ام لغو و بیهوده ننویسم. کوشش کرده‌ام در نوشته‌هایم، صادق باشم. این وبلاگ شرح عزیزترین لحظات من از بهمن 81 به این طرف است و از برکت آن با افراد بسیار مهمی، به‌ویژه همسرم، آشنا شده‌ام.

همیشه رابطه‌ای است تنگاتنگ میان نویسنده و نوشته. گاه نمی‌توانم بین این نوشته‌ها و خودم، تفکیک مشخصی قائل شوم. من همین نوشته‌ها هستم، در لحظاتی که شوق نوشتن مرا دربرمی‌گیرد و تنها می‌توانم تسلیم آن شوم و بنویسم. طبیعتا، این وبلاگ از شخصیت واقعی‌ام پاکیزه‌تر است، شاید چون تنها در لحظات مقدس نوشتن جان می‌گیرد و شخصیت واقعی من، همیشه، در این لحظات نیست. علاوه بر آن، وسواس زیادی در استفاده از واژگان و درست‌نویسی آن دارم و گاه بارها نوشته‌ام را ویرایش می‌کنم که صحیح‌تر، پاکیزه‌تر و دقیق‌تر باشد و این دلیل دیگری است بر تفاوت این وبلاگ با خود روزمره‌ام. تا چه قبول افتد و چه در نظر آید.

 

 

+