305- سفرنامه تابستان 87

0- فرودگاه دبی. چهارشنبه شب. 10 مرداد. بازیکنان پرسپولیس از اردوی آمادگی دبی برمی‌گردند. نیمه مرداد و تمرین!؟ ما که ساکن اینجاییم نفسمان بالا نمی‌آید. مردم چپ و راست با عابدزاده عکس می‌اندازند. بازیکنان هرکدام کلی خرید کرده‌اند. گمرک شیرتوشیر می‌شود. همه بدون کنترل رد می‌شویم. هرچند که چیزی هم نداشتیم! یک بابایی این وسط چمدان ما را اشتباهی برده است. ماموران فرودگاه امام خمینی، با سرعت ردیابی می‌کنند و سوار‌تاکسی‌نشده، برش می‌گردانند. چمدان دوباره به دست ما می‌رسد. دعایشان می‌کنیم.

1- توفیقی می‌شود که چند دوست قدیمی و صمیمی را پس از چهارپنج سال ببینیم یا صدایشان را بشنویم و از این بابت خوشحالیم.

2- خرید کفش چرمی هم از دبی کاملا اشتباه است. خصوصا مردانه. چرا کفش‌فروش‌های مردانه مابین فردوسی و دروازه‌دولت، در دبی شعبه ندارند؟ چرا؟

3- همانا که اگر مترو نبود، رفت و آمد در تهران بسیار غیرقابل تحمل بود.

4- مردم شاکیند. بیشتر دوستانم یا رفته‌اند یا دارند می‌روند. می‌خواهم چیزی بگویم، یادم می‌آید خودم هم ایران نیستم. چیزی نمی‌گویم.

5- قطار چهارتخته تهران-مشهد بسیار تمیز و خوب است. مشهد، طرح‌ترافیک‌دار شده. بلیت طراح ترافیک، دوهزار تومان برای سراسر روز و قابل خرید از کلیه روزنامه‌فروشی‌های سطح شهر. کار خوبی است. بعضی‌ها اگر اجازه‌شان دهی، ماشین خود را تا زیر ضریح می‌آورند. هزار رحمت به رانندگی مردم در تهران. از نوع رانندگی مشهدی‌ها و خیابان‌کشی‌های غیراستاندارد این شهر، سرگیجه می‌گیرم.

6- این پول‌های امام رضا (ع) صرف چه می‌شود؟ چرا این‌قدر زیرگذرهای حرم مطهر زشت است؟ چرا تمام تابلوهای راهنمای زوار فقط به زبان فارسی است؟ چرا ...؟ درک نمی‌کنم که چرا دید مدیران ما تا جلوی دماغ است.

7- برادر به کلاس استاندارد و کنترل کیفی می‌رود. تعریف می‌کند که مدرس همیشه غایب و کیفیت ارائه زیر استاندارد است. برایش می‌گویم کجای کاری داداش. بذار کم‌کم بیشتر با حضرات آشنا می‌شی. ته دل برایش آرزوی صبر می‌کنم. لازمش می‌شود.

8- بازگشت به بند 3. نکته مهم: زمانی که اتوی لباس برایتان مهم است سوار مترو نشوید. سوار هیچ مسافرکشی هم نشوید. سوار اتوبوس هم. نمی‌دانم چگونه به جایی که می‌خواهید بروید. این مشکل من نیست.

10- برای یک کتاب‌دوست، هیچ‌کجای خاورمیانه قابل قیاس با راسته کتابفروشی‌های انقلاب نیست. اگر هست بگویید که من هم بدانم.

11- درسم که تمام شده بود در شهران (ناحیه‌ای در غرب تهران) می‌شد با چهار پنج میلیون تومان، خانه خرید. نداشتم. الان متری سه میلیون تومان است. باز هم ندارم!

12- تصمیم گرفته‌ایم که اگر برگشتیم به ایران، حتما خودرومان را بیاوریم. فکر کنم گردانندگان صنایع خودروسازی داخلی خودشان می‌دانند چه ظلمی به مردم می‌کنند با این محصولات و قیمت‌ها. طفلی‌ها رویشان هم نمی‌شود به مردم بگویند به شما ظلم می‌کنیم. از بس که خجالتی هستند! یا رانندگی در دبی ما را پرتوقع کرده یا این که خودروهای داخلی واقعا (به نسبت قیمت و شرایط فروش) ظالمانه هستند. خودرو تویوتای ده‌میلیون‌تومانی ازدم‌قسط ما در دبی، در ایران 23-24 میلیون تومان به بالا معامله می‌شود. بدون قسط ! بد نیست بدانید اگر در دبی بخواهید سمند یا سورن بخرید، قیمت بین 7.5 تا حداکثر 11 میلیون تومان است. آن هم از دم قسطی.

13- تا می‌توانیم کتاب می‌خوانیم. خانوم (مسعود بهنود، تاریخ معاصر)، این سه زن، مریم فیروز، اشرف پهلوی، ایران تیمورتاش (مسعود بهنود، تاریخ معاصر)، شما که غریبه نیستید (هوشنگ مرادی کرمانی، شرح دوران کودکی و نوجوانی نویسنده)، جهان هولوگرافیک (ترجمه داریوش مهرجویی، یک تئوری برای توصیف رخدادهای فراطبیعی و دنیای شگفت‌انگیز مغز و جسم)، جهان کوانتومی نوین (ترجمه محمدرضا محجوب، سیری در فیزیک کوانتوم). همگی توصیه می‌شوند.

14- فرودگاه اصفهان. عصر جمعه. 26 مرداد. خانم‌هایی که برای برداشتن حجابشان بی‌تابی می‌کنند طبق معمول جو غالب خانم‌های مسافر را تشکیل می‌دهند. یکی دو خارجی می‌بینیم که مشخصا حیران و کلافه از وضعیت فرودگاه اصفهان هستند. تمام اصفهان یک‌طرف، این سالن پروازهای خارجی ضایع یک‌طرف دیگر. آخر باید یک تفاوتی بین یک ترمینال مسافربری و سالن پروازهای خارجی باشد؟ شگفت‌زده می‌شویم که آخر چرا اصفهان یک فرودگاه در شان تاریخ و اعتبارش ندارد؟

15- متن بالا را مرور می‌کنیم. گویا تحت تاثیر هوشنگ مرادی کرمانی و شاهزاده‌های قجری کتاب‌های مسعود بهنود، کمی لحن‌مان عوض شده. دستش نمی‌زنیم.

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱٢:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٥/٢۸
تگ ها :


304- اینترنت پرسرعت هم دیدیم

الان با همسرم مشغول بررسی ایمیل‌هامون و همچنین پیام‌های وبلاگم در یک کافی‌نت در شهرکرد هستیم و انصافا سرعت بسیار مناسبه. هرچند مشکل فیلترینگ همچنان سرجاشه. فردا هم برمی‌گردیم به دبی. انشالا وقتی رسیدم به شکلی مفصل‌تر گزارش سفرم رو خواهم نوشت.

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱٠:٠٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٥/٢٤
تگ ها :


303- صبر

 

دو سه روزی است که در ایرانم،

و بر تمامی کاربران اینترنتی این مرز  و بوم

             که گل‌واژه صبر را،

                          ایوب‌وار،

                          به هنگام بازکردن ایمیل،

                          خواندن اخبار،

                          بهنگام‌سازی وبلاگ،

                          و ملاحظه مکرر صفحه «کاربر گرامی، دسترسی امکانپذیر نیست»،

             تکرار می‌کنند،

درود می‌فرستم و نیک درمی‌یابم که در مقام صبر،

                          فرسنگ‌ها

                          با منزل آنان فاصله دارم.

 

 

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱۱:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٥/۱٤
تگ ها :


302- درباره طب مکمل (جایگزین)

 

 

وجه بارز طبهای مکمل (جایگزین)* مانند هومیوپاتی، طب سوزنی، آیورودا، طب چینی، ... در نگاه متفاوت و حکیمانه آنها به آدمی است.

 

 

طب رایج**، در نهایت امر خود، متکی بر دیدگاه جزئینگر است. تفکیک و تکهتکهکردن اجزای آدمی (هرچه ریزتر، بهتر) و درمان او با اصول علم شیمی. یعنی برای شناخت انسان، او را تکهتکه کردند و هر تکه را به متخصصی سپردند. این همان قسمتی است که باعث میشود هیچگاه طب مدرن به نتیجه درمانی مشخصی نرسد. چرا؟ چون از رابطه و تعامل بین اعضا و اجزا غافل میماند. حال که دیگر متخصص اعضاشدن هم قدیمی شده و دست به دامان اتم و مولکول شده اند. ببینید. روش اشتباه است. هرچه ریزتر بشوند باز هم چون مسیر صحیح نیست، به جایی نخواهند رسید. انسان صرفا مولکول نیست، صرفا اتم نیست، صرفا DNA نیست. روح و اندیشه و احساس هم هست. در دنیای اتمها، چه فرقی است بین انسان و کامپیوتر و هویج؟ همه از اتمها و ذرات تشکیل شدهاند. پس چه چیزی وجه تمایز انسان، کامپیوتر یا هویج است؟ عناصر سازنده که یکی هستند!  نه این است که روح و کلیت و ماهیت آنها متفاوت است و این ماهیت، چیزی جدای از آن مولکول‌ها و اتم‌هاست؟

 

شما هیچگاه نمیتوانید سیستمی را با شناخت جداجدای اجزای آن بشناسید و برایش نسخه بپیچید. شما هرگز نمیتوانید با شناخت تکتک محلهها و خانههای تهران، بگویید تهران چگونه جایی است. نمیتوان با شناخت اتاقها و کارمندان یک وزارتخانه، گفت که کارهای آن وزارتخانه در یک کشور چیست؟

این مساله، واقعا ساده است. در یک سیستم، ارتباط بین اجزا، تعیینکنندهتر از خود اجزاست. آیا باور ندارید که مشکلات عصبی شما ممکن است باعث زخم معده شود؟ حال برای درمان آن زخم، مدام پیش متخصص معده بروید. که چه؟ مبارزه با میوه، به جای مبارزه با ریشه! در یک شهر، هماهنگی بین ادارات و نهادها مهمتر از تکتک آن نهادهاست. در یک تیم ورزشی، برنامه مشخص برای مسابقه، مهمتر از داشتن ستارههای بیهدف و بی‌ارتباط در میان زمین است. انسان، به عنوان نمونه اعلای یک سیستم پویا، مجموعه‌ای متشکل از هزاران هزار عامل موثر بر یکدیگر است.

 

با دیدگاه خطی و  یکجانبهنگر علم روز، فقط یک جنبه را میتوان دید. اما مگر آدمی، یک جنبه دارد که تا سردرد گرفت، به او استامینوفن بدهیم؟ این سطحیترین نگرش به درد است. شاید دهها عامل و کنش و اکنش باعث این سردرد شده. طب رایج به جای درمان، بلافاصله درد را ساکت میکند و چشم بر عوامل آن می‌بندد. مثل سازمانی که وجود مشکلاتش را تکذیب می‌کند.چون هیچ مکانیسم مشخصی برای مواجهه با علت‌های اصلی ندارد، تسکین را به جای درمان در اذهان جایگزین کرده است. مثل دولت‌هایی که به جای طرحهای زیربنایی برای اقتصاد، مرتب از روشهای موقت و مسکن استفاده کنند. درد را درمان کنید، تسکین درد تا کی؟

طبهای مکمل (جایگزین)، مسکن نیستند. درمانگرند. چون انسان را به گونهای که شایسته اوست میبینند: یک سیستم پویا، نه مجموعهای از اعضای بیارتباط با یکدیگر.

 

* در بعضی کشورهای دنیا، به طبهایی مانند هومیوپاتی، طب سوزنی و ... طب جایگزین (Alternative medicine) و در بعضی کشورها طب مکمل (Complementary medicine) گفته میشود.

** دقت کنید که بحث فوق ارتباطی به جراحیهای رایج ندارد که بیشتر یک مهندسی بدن است تا شیوه درمانی. علم بهداشت یا بر فرض کمکهای اولیه هم در بحث فوق قرار نمیگیرند. منظور، شیوه رایج جزءنگر برای درمان بیماریهاست که طبق اصول هومیوپاتی، در اغلب موارد، روشی ناکارامد خواهد بود.

 

 

  
نویسنده : علی ; ساعت ۱٢:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٥/٥
تگ ها :