194- باز هم اثر کرد

1- سه سال پیش بود که بیمار یکی از همکلاسی‌ها که طی یک نزاع پشتش از شانه تا کمر چاقویی شده بود دو روزه با «اون چیز» خوب شد و همکلاسی‌مون اومد و با ذوق داشت از خوب‌شدن بیمارش صحبت می‌کرد.

2- همون روزها بود که بعد از مدت‌ها رفتم با بچه‌های محل فوتبال بازی کنم. وسط بازی نفهمیدم چی شد به جای توپ، زمین رو شوت کردم. چنان دردی داشتم که پام حتا زمین رو لمس هم می‌کرد دادم به هوا می‌رفت. «اون چیز» رو خوردم و فرداش رفتم سرکار. انگار نه انگار.

3- پارسال هم همین بلا سرم اومد. منتها پام بدجوری پیچ خورد. لنگ‌لنگان به خونه رسیدم. دوباره همون چیز رو خوردم و انگار نه انگار.

4- هفته پیش زانوی خانم همسایه که یک زمانی بدجوری ورزشکار بوده در جریان تمرین به بیرون پیچ خورده بود و اصلا نمی‌تونست راه بره. خونه که رسیدم همسرم گفت «اون چیز» رو بهش بدیم؟ دادیم.

از روز بعد درد کمتر و کمتر شد و بعد از سه روز، الان  سر و مر و گنده داره راه می‌ره الحمدلله.

 

«داروی آرنیکا (Arnica) »، یکی از پرکاربردترین داروهای هومیوپاتی در صدمات و سوانح باز هم معجزه کرده بود و این بار خانم همسایه رو از مشکلش نجات داد.

  
نویسنده : علی ; ساعت ۳:٠٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱/٢٦
تگ ها :


184- نااميدي و هوميوپاتي

يادداشتي از دوستي گرامي رسيده:

سلام من هم سال نو رو به شما تبریک میگم امیدوارم سال خوبی باشه براتون. همیوپاتی دارویی برای رفع نا امیدی هم داره؟ تو این جامعه هی که به هر گوشه اش نگه میکنی فقط بیداده و وبه خودت که خیلی دوری از اون چه که باید باشه ای کهش میشدبی انگیزگی رو با خوردن دارو رفع کرد خیلی خوب مشد نه؟

 

دوست گرامي. پاسخ اين سوال نياز به بحثي مفصل داره. ولي اگر به اختصار بخوام براتون توضيح بدم ...:

 

1- هوميوپاتي قادر به درمان مشكلاتي نيست كه علتشون هميشه حضور دائمي داره. فرض كنيد كسي كه هر روز كه مي‌ره خونه تحت فشار پدر و مادر باشه، يك علت دائمي در زندگيش حضور داره. تا اين علت رفع نشه، داروي هوميوپاتي موثر واقع نخواهد شد. مادري كه نگران فرزند مريضشه و دائم جوش اون رو مي‌زنه و به اين خاطر مشكلات عصبي پيدا كرده، با دارو درمان نمي‌شه. مشكل اصلي، سر جاي خودشه. كسي كه در محيط كاري بدي مجبور به كاره و اعصابش خرده، بايد كارش رو عوض كنه. با دارو اين مشكل برطرف نمي‌شه. خصوصا كه داروهاي هوميوپاتي باعث مستي يا تخدير نمي‌شن كه سر بيمار كلاه بگذارن يا باعث فراموشي و بي‌خيالي او بشن.

 

2- بعضي واكنش‌هاي بدن طبيعيه. مثلا وقتي كسي عزيزي رو از دست مي‌ده، اين كه مدتي غمناك باشه

طبيعيه. اما اگر هيچ جوري از زير بار اين ضايعه نتونه كمر راست كنه اونوقت به كمك دارو مي‌شه كمكش كرد. بنابراين بايد تناسبي بين علت و بيماري باشه. فرضك كنيد كسي كه زير آفتاب بدوه طبعا عرق مي‌كنه. اين با دارو درمان نمي‌شه. اما اگر شخص با دويدن دچار عرق شديد و بيهوشي بشه، تناسبي بين علت و بيماري نيست. اين، قابل درمانه.

 

3- زماني كه شخص نمي‌دونه چرا چنين مشكلي داره، مشكلش قابل درمانه. مثلا كسي كه بدون هيچ علتي فكر مي‌كنه داره سقوط مي‌كنه. اگر كسي هنگام ردشدن از يك مكان خطرناك بترسه و فكر كنه داره سقوط مي‌كنه، ترسش طبيعيه. اما اگر در خونه هم كه نشسته فكر كنه داره سقوط مي‌كنه، اين يك بيماريه و قابل درمان.

 

4- زماني كه شخص نمي‌تونه و قادر نيست. مثلا شخص محترمي مياد مي‌گه من بدون اراده فحش مي‌دم. هرچي جلوي خودم رو مي‌گيرم باز زبونم كه مي‌چرخه فحاشي مي‌كنه. اين شخص قابل درمانه. ولي شخصي كه با اراده و ميل خودش فحش مي‌ده قابل درمان با داروي هوميوپاتي نيست.

 

بنابراين تناسب بين علت و معلول، «نتوانستن» يا «ندانستن» بيمار، محيط و ... در درمان موثرند. هرچند نكات ديگري هم وجود داره كه مجالش در اينجا نيست. اميدوارم تا حدي به سوال خواننده گرامي پاسخ داده باشم.

 

جهان‌بيني و ديدگاه افراد، شيوه زندگيشون و ... نقش زيادي در نااميدي و اميدواري اونا داره و هرچيزي با دارودرماني قابل برطرف‌شدن نيست. خداوند در قرآن درباره اميد مي‌فرمايد: انه لا يياس من روح ا... الا القوم الكافرين ...

 

 

 

 

  
نویسنده : علی ; ساعت ۳:٥٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱/٢٠
تگ ها :